Showing posts with label Short Story. Show all posts
Showing posts with label Short Story. Show all posts

Friday, August 16, 2013

I Love You! (ShortStory)



By: EuseThadeus


Sana po ay magustuhan ninyo ang short story na aking nalikha... maraming salamat po... :)

Thursday, December 20, 2012

Hiling




Photo by:  Justyn Shawn



Sa may bahay ang aming bati, Merry Christmas na ma-l’walhati
Ang pag-ibig pag s’yang naghari
Araw-araw ay magiging pasko lagi…



Ito ang kantang maririnig mo sa bawat bibig ng mga bata habang tangan ang mga niyuping tansan na ginawang tamburin at basyong lata na nagsilbing tambol sa kanilang pangangaroling.  Masaya ang pakiramdam sa tuwing sasapit ang kapaskuhan.  Madarama mo ang malamig ang simoy ng hangin, ang mga bahay ay napapalamutian ng mga nagagandahang dekorasyon na sinasaliwan pa ng mga kumukutikutitap na Christmas lights na animo’y tala sa kalangitan.  May kaya man o ordinaryong pamilya ay pinaghahandaan ang pagdating ng pasko.  Ang lahat ay nagiging abala sa pagbabalot ng kani-kanilang mga regalo para sa kamag-anak, kaibigan, at mga inaanak.  Ang iba ay nagkakaroon pa ng family reunion.   Dahil sa haba na rin ng panahon na walang pasok kaya ginagawa nila ang pagsasama-samang magkakapamilya. At para sa mga nakaka-angat talaga sa buhay ipinagdiriwang nila ang pasko sa ibang bansa, lalo na sa bangsang may snow.  Siguro gusto nilang makaranas ng tinatawag na WHITE CHRISTMAS.


Last week bago ang Christmas vacation, nag-announce ang club adviser namin na magkakaroon kami ng outreach program sa isang orphanage sa manila.  Ito ang taun-taong ginagawa ng school organization na sinalihan ko.  Advocacy na nila ang magbigay ng saya sa mga abandonadong bata tuwing sasapit ang kapaskuhan.  Bago pa man matapos ang meeting ay nagtakda na ang members at officials na magset ng date upang maiayos ang lahat ng regalong dadalhin at ipapamigay sa mga batang iniwan sa ampunan. 


Ang sarap sa pakiramdam ng makakatulong ka sa mga taong nangangailangan.  Lalo na sa panahon ng kapaskuhan.  Dahil pakiramdam ko naging mas makabuluhan ako para sa ibang tao.  Sa mga taong walang pamilyang matatawag.  Kaya, kahit isang araw lang ay maipadama namin sa kanila na may mga taong nagmamalasakit pa rin sa kanila.  Kahit isang araw lang.  


Araw ng outreach program.


“Ok guys, ready na ba ang lahat? Naisakay na ba sa van ang mga gifts at ang mga pagkain na lulutuin mamaya?,” tanong ng coordinator habang tinignan isa-isa ang nasa likod ng sasakyan.


“Yes sir! Everything’s packed.” Halos sabay-sabay na sagot ng mga miyembro.


Habang nasa daan, hindi maalis sa akin ang mag-isip kung ano ang mangyayari pagdating namin sa bahay-ampunan.  Iniisip ko rin kung paanong mapapasaya ang mga bata.  First time ko kasing sumama sa outreach program at hindi ko alam kung magugustuhan nila ako.


Hindi naman malayo ang byahe at isa pa abala ako sa mga iniisip kong paraan para makipaghalo-bilo sa mga bata kaya hindi ko napansin narating na namin ang bahay-ampunan. 


“Wait guys, punta muna ako sa Directress ng orphanage before i-unload ang mga dala natin,” paalam ng coordinator namin.


Ilang minuto lang ang tinagal nito at maya-maya at bumalik na rin upang sabihing pwede ng pumasok sa loob.  Tulung-tulong naming inilabas ang lahat ng regalo at mga pagkain na aming dala para sa mga bata. 


Pagpasok na pagpasok namin ay makikita at madadama mo sa mga bata ang saya.  Lalo pa ng makita nila ang mga dala naming regalo.  Makikita mo sa mga mata ang kislap ng pag-asa, na kahit isang araw lang ay magkakaroon sila ng mga matatawag nilang kuya at ate.   Kahit ako ay dama ko ang kakaibang saya at pananabik na makipaglaro sa kanila, dahil sa totoo lang nag-iisang anak lang ako, kaya naman masaya akong nakakakita ng mga bata lalo pa kung nakakalaro ko sila.


Ang lahat ay nakaayos na, ang mga regalo ay nailagay na rin malapit sa Christmas tree na nakatayo sa loob ng ampunan.  Dinala na namin sa kusina ang mga putahe at sangkap na gagamitin namin sa pagluluto.  Dahil ngayong araw na ito kami ang magsisilbi sa mga bata.  Kami ang magpapakain, magpapaligo, makikipaglaro, at kami ang magpapatulog.  Gawain ng isang nakatatandang kapatid kapag wala ang mga magulang dahil pumapasok sa trabaho o kaya naman ay may importanteng ginagawa.


Habang ang iba ay nasa kusina at nagluluto meron namang nag-umpisa ng makipaglaro sa mga bata.    Ginawa na nila ang mga bagay na napagkasunduan noong nagdaang meeting.  Hindi ko mawari kung bakit hindi ko agad makuhang lumapit sa mga bata kaya naglakad-lakad ako sa pasilyo ng ampunan.  Hindi ko alam kung paano kong sisimulan ang makipaglaro sa kanila ng mahagip ng aking paningin ang isang bata na nakaupo sa isang lumang bench sa may hardin na hindi nakikipaghalu-bilo sa mga kapwa nyang ulila.  Tila malalim ang iniisip.


“Hi, anong ginagawa mo dito bakit hindi ka nakikipaglaro sa kanila?” mahinahon kong tanong sa batang nakaupo.  Ngunit nanatili lamang s’yang tahimik.  Tinignan lang ako nito ng walang reaksyon.   “Ako nga pala si kuya Anthony.  Ikaw anong pangalan mo?”  Nanatili ang kanyang katahimikan at hindi kumikibo.  Tantiya ko ay mga anim na taon na ang batang pilit kong kinakausap.  Sa totoo lang ang gaan ng pakiramdam ko sa batang ito kahit pa hindi niya ako sinagot sa mga tanong ko.  Mayroong kung anong koneksyon sa aming dalawa.  Sa dinami-dami ng batang pwede kong makalaro at makausap ay pinili ko s’yang pagtyagaang makasama dahil may kakaiba talaga sa kanya at hindi ko siya kayang iwang nagmumukmok at nag-iisa.  Lalo ‘nung nagtama ang mga mata namin.  Bakas mo dito ang lungkot ng pag-iisa, pangungulila, at paga-asam na sana isang araw may mabuting pamilya ang kumupkop sa kanya.  Na sana, balang-araw ay magkaroon din s’ya ng pamilyang mag-aaruga sa kanya.  Kaya naman naisipan ko na lang magkwento sa batang kasama ko baka sakaling makuha ko ang kanyang atensyon.


“Ganito na lang, kukwentuhan na lang kita.  Gusto mo ba ‘yon?”  Ang nakangiti kong tanong sa kanya ngunit nanatili lang itong nakatitig sa akin.  Agad akong umupo sa kanyang tabi at sinimulan ang pakukwento.  “Alam mo ba noong maliit pa lang ako… t’wing magpapasko excited ako, kasi makakatanggap na naman ako ng gift galing kay Santa.  Kilala mo ba si Santa?” ang excited kong tanong sa kanya ngunit wala pa rin akong nakuhang tugon.  Itinuloy ko na lang ang pagsasalaysay.  “Si Santa, lalaking malaki ang t’yan na nakasuot ng pulang damit na may mahabang balbas...  Merong s’yang listahan ng mga batang naging mabait sa loob ng isang taon.  Tapos,  binibigyan n’ya ng regalo ang mga batang mababait at masunurin sa mga nanay at tatay nila.  Ikaw ba mabait kang bata?”  tinignan ko s’yang muli at nginitian.  Ngunit nanatili lang ang kanyang katahimikan.  Patuloy pa rin ako sa pagkukwento.  “Alam mo bang walang pasko na hindi ako nakatanggap ng regalo mula sa kay Santa?  Simula noong bata pa ako hanggang ngayon na malaki na ako nakakatanggap pa rin ako ng gifts galing sa kanya.  Kasi naging mabait akong bata at kahit ngayon na malaki na ako, sinusunod ko pa rin ang nanay at tatay ko.  Mahal na mahal ko sila.  Kaya kahit ano ang hilingin ko kay Santa binibigay n’ya sa akin.”  Hindi ko alam kung bakit may bumalik sa aking ala-ala ng mga sandaling iyon.


Pamilyar ang lugar kung saan ako nakaupo kasama ang bata, pati ang mukha ng batang kausap ko. Pinakatitigan kong mabuti.  Hindi ako maaaring magkakamali.  Ang batang kausap ko ay ang sarili ko noong bata pa ako at ang lugar na sinasabi ko ay ang lugar kung saan ako madalas mag-isa tuwing sasapit ang kapaskuhan.  Sa isang lumang bench sa may hardin ng ampunan.  Doon magmumukmok ako at walang sawang hihiling na sana magkaroon na ako ng pamilya, ng magulang na magmamahal at mag-aaruga sa akin.  Oo, isa rin akong batang iniwan na lang sa bahay-ampunan na pinalad magkaroon ng mabubuting magulang na s’yang kumupkop at nagpalaki sa akin.  Mga magulang na kahit hindi nila ako tunay na anak ay binigyan nila ako ng sapat na atensyon at nag-uumapaw na pagmamahal.  Kahit minsan hindi ko naramdaman na iba ako sa kanila.  Hindi ko maitago sa aking sarili ang lubos na pagpapasalamat na dininig ang aking hiling, na magkaroon ako ng matatawag kong sariling pamilya.   Tumulo ang butil ng luha sa aking mga mata habang inaalala ko ang tagpong nagpabago sa aking buhay.


“S’ya ba ang batang aampunin natin mommy?” ang tanong ng lalaki sa kanyang may-bahay.


“Oo daddy, diba ang cute n’ya?  Parang isang anghel ang mukha n’ya,” sabay pisil sa aking pisngi habang nakatitig lang ako sa kanilang mag-asawa na walang pakialam sa nangyayari sa aking paligid.  Ipinantay ng mag-asawa ang kanilang mukha sa akin upang pakatitigan akong mabuti.  Habang hinahaplos ng lalaki ang ulo ko,  “Hijo, mula sa araw na ito hindi ka na magiging ulila.  Nandito na kami ng mommy mo.  Ikaw ang magiging anak namin at kami ang magiging magulang mo.  We’re going to be one big happy family,”  sabay yakap sa akin ng mag-asawa.


Muli kong tinitigan ang batang kausap ko kanina.


“Alam mo bang masaya ako sa kinahinatnan ng buhay mo, kahit pa ampon ka lang, minahal at pinahalagahan mo ang mga taong tumanggap sayo ng buong-buo.  Isinaisang-tabi mo ang katotoohang hindi kayo tunay na magkadugo, mas pinili mo ang paniniwalang sila ang tinakda ng Panginoon para maging magulang mo. Ang pagkakaroon ng matatawag na pamilya ang pinakamagandang regalong natanggap mo sa buong buhay mo.  Alam mo rin kung paanong magbalik ng kaligayahan para sa mga katulad mong ulila.  Ikaw sinuwerte ka, paano naman ang mga batang naiwan dito sa bahay-ampunan?  Sana magkaroon din sila ng mga magulang katulad ng mga magulang ko.  Mapagmahal at mapagkalinga.  At sana katulad mo, pahalagahan nila ang mga taong kukupkop sa kanila at magbibigay ng bago nilang pagkatao,”  ang naging realisasyon ko habang unti-unting naglalaho ang batang kanina lang ay kinakausap ko.  Hilam sa mga matang pinahid ko ang aking luhang dumaloy dito.  Tumayo ako upang bumalik sa loob para tumulong.


“Kuya! Kuya!  Laro naman tayo.” Pagtawag sa akin ng isang bata habang tangan-tangan ang isang bola.


“Halika nga dito.  Lapit ka kay kuya.”  sabay ngiti at lahad ng dalawang kamay na tila nagsasabing handa akong pasayahin s’ya kahit isang araw lang.  Kahit isang araw lang maiparamdam ko sa kanya kung paano magkaroon ng kapatid.  Bakas sa mukha ng bata ang saya kaya naman agad itong tumakbo palapit sa akin at yumakap gamit ang isang bisig habang ang isang kamay ay tangan-tangan pa rin ang bola.

Para sa mga bata sa ampunan wala na silang iba pang mahihiling kundi ang magkaroon ng pamilyang kukupkop at mag-aaruga sa kanila.  Isang pamilya na kukumpleto sa pagkatao nila.  Pamilya na tatanggap sa  kanila at higit sa lahat, isang pamilyang mabibigay ng tunay na pagmamahal.


Ikaw ano ang iyong HILING?





W A K A S

Tuesday, November 6, 2012

Perfect





            It’s our imperfection that makes us human.

But have you ever thought about the feeling of being perfect? Yung tipong wala kang kapintasan? Walang masasabi na kahit ano ang mga tao sa iyo? Na tipong pag tiningnan ka nila ay matutulala lang sila?

            Well, I guess you will envy me.

            Hindi sa pagmamayabang but I know I’m perfect. My flawless skin, lean, sexy body that everyone is dying for. I have em all.

            And isa pang ikakaiinggit mo sa akin? I have everything you could only dream of. Nice clothes, shoes, everything.

            Malamang naiinis ka sa pagkayabang ko. Pero what makes you think I care? Wala akong pakialam sa mga nararamdaman ng nasa paligid ko. I stand tall wearing clothes that you are dying for. I also have set of jewelries and accessories na hanggang sa pangarap mo lang mabibili.

But then again, sa akin? Meron ako nyan.

            Envy me? Sue me!

            People pass by and would always stare on how I look. And there, I proudly show off myself. I stand tall habang nakatingin sa kawalan kahit alam kong nakatitig ang karamihan. I can even see you staring at me sometimes.

Dedma.

I get to experience ang buhay na comparable sa mga gods.. Dahil sa sobrang pagkaperpekto ko, kahit tagalinis ng katawan ko ay meron ako. I don’t do it on my own. People are paid para lang linisan at pati bihisan ako. Yes, even to the last clothing na meron ako ay may tagahubad at suot ako. At lahat ng gumawa nito, napahanga lang talaga sa katawan ko. Sabi ko nga, I’m perfect.

Did I mention na perfect ako? Huh?! I did? Para kasing kulang pa!

“Nobody’s perfect.”, madalas kong marinig sa mga taong humahanga sa akin. Pero muli, Dedma. Inggit lang kayo!

Dedma dahil manhid ako at walang pakiramdam.

It’s our imperfection that makes us human.

Kaya nga  perfect ako.

Those rules don’t apply to me.

After all..

I’m a mannequin.

Sunday, November 4, 2012

Start Again



Photo by: Justyn Shawn




Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang istoryang ito.  Isang parte ng buhay pag-ibig ko na muntikan ng ikawala ng taong minamahal ko.  Hindi ko inaasahan na ang pagigigng malapit ko sa isang taong nangangailangan ng atensyon ay magdudulot ng lamat sa tiwalang ibinigay sa akin.  Aaminin kong napalapit ako sa isang taong itinuring akong BEST FRIEND. Ang pagiging malapit pala namin sa isa't isa at ang mga malalambing na pag-uusap ay syang magiging mitsa ng muntikang makatakas na pagmamahal na ngayon ko lang muli naramdaman. 

Saturday, November 3, 2012

Time and Laughters





I remember the days you looked at me as if I was your greatest hero.

I felt very proud.

But then… things changed.

It wasn’t always like this. We used to be happy. Spent most of our time together.

I remember…

I used to be the one that first greets you in the morning.

The one that waves “GoodBye” as you leave your home.

The one that waits for you paitently to come home.

The one that eagerly listens about your day.

The one that accompanies you at night.

The one that stands and watches over you until morning comes again.

But sadly, those days are over.

I just woke up one day and it was as if you have forgotten about me. Worst, you pretend not to see me while I know you do. It was painful for me. But still, I stayed by your side.

Things got worst, you now even deny my existence. You tell your friends that I wasn’t yours.  You even said that you were just being childish that’s why you stayed and kept me. I was hurt, but I still stayed by your side.

Years passed by and I was still by your side. Ive always been here. Waiting for you to come and see me again. I was sad, but I was patient, too.

One day, you came home with a baby in your hand.

I didn’t know how to feel. You looked very happy. So I felt that I needed to be happy for you.

I was watching you as you played with your baby. You really have changed. I don’t think you’ll ever notice me ever again.

But I was wrong.

One day as you carried your baby I saw you looking at me. I instantly felt excited.

“Hi there, old buddy.”, you smiled at me as you dusted me off.

You then took my hand as you introduced me to your precious.

“Baby, meet my greatest buddy, Teddy.”

I saw your baby smile at me.

I remember that smile many years ago. It was exactly like yours.

I wanted to cry but I couldn’t.

You placed me beside your little one and looked me in the eye as you sincerely said.

“Thank you for being a great pal. Now could you play with my kid like we used to?”

I saw you smile at me again. The one that I've waited all these years.

I don’t know how I did.

But I did it.

I was the first teddy bear who cried.


Thursday, November 1, 2012

The Wedding


by: Justyn Shawn



"Bakit ka dyan umiiyak? Diba magsasaya tayo ngayon? Diba susulitin natin ang weekends?" biglang sulpot sa harapan ni Ronnel si Josephine matapos niyang iaangat ang kanyang ulo mula sa pagkakaub-ob nito sa pag-iyak. Nakita niya ang kanyang nobyang nakangiti sa kanya. Ngayon, napakaaliwalas ng mukha nito. Ang ganda nito ay tila nagniningning sa kanya. Nakakahalina. 

Niyakap niya ng mahigpit ang kanyang nobya. Ngumiti ng pilit. Hindi niya pinakitang masakit ang kalooban niya sa pagkawala nito; na wala na ito at isa na ngayong kaluluwa ang sa kanya ay kamakausap. 

"Oo, susulitin natin ang buong weekends." saad ni Ronnel sa dalaga at masuyo niya itong hinalikan. 

Matapos nilang kumain ng agahan ay tila walang kakaibang nangyari sa kanila. Kahit masakit ang kalooban ngayon ni Ronnel, hindi niya ito pinakita sa kanyang nobya. Kahit na sising sisi siya sa sarili dahil kung hindi niya pinaghintay ang kanyang nobya ay hindi sana hahantong ang lahat sa ganito. Pilit na ngiti lamang ang pinapakita ng binata sa dalaga. Iyon na lang ang tanging paraan upang masulit kahit papaano ang kanilang weekends. Ang magsuot siya ng maskarang panakip sa pagsisisi at kalungkutan na ngayon ay bumabalot sa kanyang katauhan. 

Namasyal sila. Naglaro. Nanood ng sine. At madami pa silang ginawang masasabi mo talagang "sulit" ang weekends nila. Habang kasama ang kanyang nobya ay di maalis ang pagsisising nararamdaman niya ngunit mas nangibabaw ang kasiyahan doon, na kasama niya ang taong mahal na mahal niya; na binigyan pa siya ng chance na makasama siyang muli. 

Kung sana ganito lang sila noon..kung sana matagal na niyang ginawa ang mga bagay na ganito, hindi na sana hahantong pa ang lahat sa kawalan. Ngunit wala na siyang magawa kundi tanggapin ang katotohanan at magpakasaya na lang sa pagkakataong binigay sa kanina. 

Lumuhod ito sa harapan ni Josephine. May ngiti sa labi ngunit puno ng kalungkutan ang kanyang mga mata. "Will you marry me?" saad ng binata sa dalaga. 

"Kung alam mo lang kung gano ako katagal naghintay na sabihin mo ang mga katagang yan sa akin. Oo!!! OO.. I will marry you!!!"Tuwang tuwang sagot naman ni Josephine kay Ronnel. Bakas ang kaligayahan ng dalaga sa sinabi ng binata habang nakaluhod itong hawak ang kanyang mga kamay. Sa pagtanggap ni Josephine ay tila nawalang lahat ng kalungkutang bumabalot kay Ronnel. Niyakap niya ang kanyang nobya ng mahigpit. Punong puno ng kaligayahan. 

Isinoot ni Ronnel ang singsing sa kamay ng dalaga matapos niya itong halikan. Napakagandang tingnan itong suot sa kamay niya. Bagay na bagay. Niyakap ng mahigpit ni Josephine si Ronnel. "Ngayon pa lang sulit na ang weekends ko."tuwang tuwang sambit ng dalaga. 

Tumungo sila sa may simbahan. Duon, kahit walang pari, kahit walang saksi, kahit walang katibayang papel kinasal nila ang kanilang sarili. Ipinakita nila ang kanilang wagas na pag-iibigan. Gusto nilang pagtibayin iyon sa mga oras na iyon. 

Hinawakan ni Ronnel ang dalawang kamay ni Josephine. Ipinatong ito sa kanyang dibdib. "Josephine Lalusin, tinatanggap mo ba ako bilang iyong kabiyak na iyong pakamamahalin at paglilingkuran sa hirap at ginhawa, sa dusa at ligaya, sa habambuhay?" damang dama ni Josephine ang bilis ng tibok ng puso ni Ronnel habang nakapatong ang kanyang mga kamay sa dibdib nito. 

Matapos sabihin ang mga katagang iyon habang nakatitig sa mga mata ng dalaga ay napansin niyang tumulo ang luha nito. Huha ng kaligayahan. 

"Oo! Oo!..."nagmamadaling sagot ni Josephine sabay punas ng mga luha niya sa galak na nararamdaman. Ito ang matagal na niyang hinihintay na mangyari sa kanila ni Ronnel. At ngayon nga ay nangyayari na. Wala mang papel, saksi, o pari, ang pag-ibig nila ang naging batayan upang pag isahin nila ang kanilang dibdib. 

Kinuha ni Josephine ang mga kamay ni Ronnel at ipinatong din ito sa kanyang dibdib gaya ng ginawa ng kanyang kapareha."Ikaw Ronnel Bactong, tinatanggap mo ba ako bilang iyong kabiyak na iyong pakamamahalin at paglilingkuran sa hirap at ginhawa, sa dusa at ligaya, sa habambuhay?" 

“Oo.”nakangiting wika naman ni Ronnel kay Josephine. Matapos noon ay naghalikan silang dalawa. Isa iyong mainit at puno ng pagmamahal na halik. Napakasaya nila ng mga sandaling iyon. Iyon na yata ang pinakamasayang sandali sa kanilang buhay. 

Matapos nilang ikasal ang kanilang sarili ay nagpunta sila sa kanilang tagpuan kung saan madalas maghintay si Josephine kay Ronnel. Dito, sa lugar ding ito, may naghihintay na sorpresa para kay Ronnel. Masaya silang parehong tumungo dito dahil isa na ngayon silang ganap na mag-asawa. 

Kinuha ni Josephine ang isiniksik niyang sorpresa para kay Ronnel. Isang sulat. Binasa ito ng kanyang asawa. 



Labs, 

Mahal na mahal na mahal kita. Kung ang paghihintay lang ang kaya kong gawin upang mapasaya ka. Gagawin ko ito. Dahil mahal na mahal kita. Kahit pa man hanggang sa kabilang buhay..hihintayin kita. Ganun kita kamahal. I love you. 

Josephine 



Pagkabasa niyang iyon ay tila nagbalik sa kanyang katauhan ang pagsisisi. Kung hindi lang sana niya nagawang paghintayin ang kanyang nobya, buhay pa sana silang nagsasama ngayon. Tumulo ang luha sa mga mata ni Ronnel. Niyakap naman ito ni Josephine noong makita niya ang kanyang asawang umiiyak. 

“Asawa ko…”mapaglambing na wika ni Josephine habang yakap niya ang kanyang asawa at hinahaplos ang kanyang likod. “’bat ka umiiyak? Hindi ka ba masayang mag-asawa na tayo? Hindi ka ba masayang magkaisang dibdib na tayo? Hindi ka ba masayang magkasama na tayo?” 

“M-masaya..p-pero…k-kung di lang s-sana…..”humihikbing salaysay naman ni Ronnel. Hindi niya iyon maituloy dahil sumingit agad at nagsalita si Josephine. 

“Yun naman pala e. Masaya ka naman pala. Halika. May ipapakita pa ako sayo”yaya nito at naglakad sila patungo sa di kalayuan. 

Isa pang sorpresa ang nakita ni Ronnel. 

Hindi siya makapaniwala. Tiningnan niyang muli si Josephine ngunit duguan na itong nasa kanyang harapan. Nakita din niya ang sariling naliligo sa dugo. 

Naalala niyang bigla ang lahat ng mga nangyari. Pauwi na siya noon galing sa inuman. Lasing na lasing ito. Wala sa katinuan. Sinubukan pa niyang pumunta sa tagpuan nila at nagbakasakaling maabutan pa niya dito ang minamahal na nobya. Ngunit wala na ito at nakauwi na. Nagpasya na siyang umuwi. Lasing na lasing niyang inikot ang sasakyang kanyang minamaneho tungo na sa kanilang tinutuluyan. Hindi pa man siya nakakalayo, hindi niya napansin ang isang taxing humaharurot na papasalubong sa kanya. Hanggang sa ilaw na lang ang kanyang nakita. 

Hindi makapaniwala si Ronnel sa nasaksihan nito. Sa isang bangin, hindi malayo sa tagpuan nila, nakita niya ang kanyang katawan. Walang buhay.


Wakas

Wednesday, October 31, 2012

Chatroom



Photo by: Justyn Shawn





“Nakakabored naman ngayon bakit hindi tayo magpagames.  Press 1 para sa gusto ng game para naman mabuhay ang room. Hindi yung ngangahan na lang tayo dito” Ang wika ng founder ng chatroom na si Kenjie.
Maraming chatters ang sumang-ayon sa suhestiyon ni Kenjie.  Isa na Dito si Jojie dahil alam nyang sa wala namang ibang games ang pinapalaro si Kenjie kundi NTT or Name That Tune.  Bihasa si Jojie larangan ng musika.  Halos lahat ng NTT games sya ang nananalo.  At hindi nga sya nagkamali sya pa rin ang nanalo kahit pa paminsan-minsan ay kinukulit si Jojie ng kanyang boyfriend na si Arnold, isang topakin at ang joker ng room at isa rin sa mga main DJ ng chatroom.

“Congratulations to Jojie. Wala na bang ibang mananalo kada maglalaro na lang ng NTT ikaw ang nananalo?  Wala lang load? Kinakarir?” ang pagtatapos ni Kenjie ng laro.  “And now I will pass the mic to one of our Main Chatroom Dj. Ang talak ng talak walang ginawa kundi pumutak walang pagod ang bibig Arnold.  Please do grab the mic in 3,2, and 1.”

Tuesday, October 30, 2012

Waiting



By: Justyn Shawn 
email: jeiel08@gmail.com

Isang banggaan ang nadatnan ni Ronnel noong dumating siya sa tagpuan nila ni Josephine. Kinakabahan siyang nagmamadaling tinungo iyon dahil baka napano na ang kanyang nobya. Nakahinga ng maluwag ang binata nang makita niya itong matyaga pa ring naghihintay sa kanya. 

“Sorry labs. Busy kasi sa trabaho e. Di na din kita natext dahil wala akong load.”saad nito. Hindi umimik ang dalaga. Alam niyang may tampo ito sa kanya dahil pinaghintay na naman ito. Alam nitong ayaw na ayaw ng kanyang nobya na naghihintay ito pero wala siyang magawa dahil naipit siya sa kanyang trabaho. 

Monday, October 29, 2012

Save Me



by: Lemwel Paa

NOTE: Eto po ay isang short story na nagawa ko ON THE SPOT. While i was listening to this certain song, an idea came to me. So I decided to go for it. Sayang din yun. Ehehe. :) ito po ay kathang-isip lamang at hindi makatotohanan. Produkto lang po ito ng aking biglaang pagspark ng ideya. :)

kung gusto niyo malaman kung ano yung kanta, search niyo sa youtube "outsider - acquaintance". yan yung kanta na nagsimula ng story na to.

Labs 525452


Photo by: Justyn Shawn


Para sa ibang tao normal lang kapag dumarating ang ika-16 na araw ng bawat buwan.  Pero para sa akin iba ang araw na ito.  Espesyal ang araw na ito.  Hindi dahil katatapos lang makakuha ng sweldo but simply because this is the day when I finally got into a relationship with my Labs.  Nag-umpisa sa simpleng kulitan.  Paminsan-minsan di ako pinapansin.  Pero hindi ko alam on that particular day iba ang dating ng kulitan namin. 

Sweet Goodbye


Photo by: Justyn Shawn





“I know that this is only a game but i have learned to love you already, you are so sweet and i love the way you flash those sweet smile...  You know what?  Every time you smile, it relieves my pain away so i really thank you for accompanying me during my down times.”  These are the last words that I’ve heard from Ton before we parted ways, words that will always resound silently in my ear.

My name is Marsh, call center agent, an all-out gay, an average looking person, kalog pero serious sa buhay.  Isang simpleng tao na may malaking pangarap ngunit simpleng kaligayahan at ito ay kilalanin ang buo kong pagkatao, ang mahalin, igalang, at tanggapin kung sino ako. 

It was a simple day on a month of August.  My boyfriend and I were cool off.  Nasa CDO sya that time when I met Ton at the cafeteria eating alone. Since it was break time most of the tables are occupied so I just decided to ask him if I can share the table with him, because that is the only table with an empty chair, and he just smiled at me.  So, I took that smile as a yes.  Matagal ko ng crush si Ton.  Simula palang nung magjoin ako sa company na pinapasukan namin he already captured my attention.  Hindi ko alam kung ano ba ang meron sya basta ang alam ko cute sya.  Hindi naman ito ang unang pagkikita namin dahil nasa iisang department lang kami at katulad ng ng sabi ko he already caught my attention.  That time, I’ve heard that he just came from a break up so napaka awkward ng situation that time.  Ako, cool off kami ng boyfriend ko at sya naman kagagaling lang sa hiwalayan.

He broke the awkward silent moment between us when he hit me with a question.  Tanong na sa tingin ko ay parang nangyayari sa buhay ko ngayon because of the cool off issue between me and my boyfriend.  My boyfriend asked for cool off because he wants to find himself so I just let him do whatever needs to be done.

“What will you do if iniwan ka ng bf mo?” tanong nya sa akin sa isang napakalamig na tono.

I was shocked and I don’t know how to answer his question.  It took me few seconds before I replied.

“I’ll just accept it coz if we're not meant for each other.  Then, di talaga magwowork yung relationship.” Simple kong tugon sa kanya.

He just sighed and walked out.  I don’t know where he went.  Maybe he go to the production floor on his station.

I thought that was the last time na makakausap ko sya.  But, after four days before my rest day when we were having our break he suddenly asked me.

“Do you have a boyfriend?”

I really don’t know how to react that time.  Because of the situation I’m having that time.  Cool off kami ng boyfriend ko but we don’t consider ourselves na kami pa or hiwalay na.  I and my boyfriend just left our relationship hanging on a cloud.   My heart wants to say NO but my mind says I have to hang on to our relationship kasi cool off palang kami.  I was caught off guard that time.  Hindi ko alam kung paano ko sya sasagutin.  But, I came up with a decision to tell him that I do have a boyfriend.

After hearing my answer napa OUCH sya pero alam kong biro lang naman iyon.  Nasa personality na kasi ni Ton ang pagiging mapagbiro.  Kaya lang medyo napalakas yata ang pagkakasabi nya kaya naman most of our officemates stared on us.  Nahiya ako that time dahil sa mga impit na tawa ng mga kasamahan namin after hearing what Ton said.

On that same day after our duty, I am waiting for a cab para makauwi na.  I was about to hail a cab when I saw Ton.  Nakahinto na yung cab pero sinabihan ni Ton na hindi ako sasakay.  Napailing na lang ang driver at umalis.  Siguro inisip ng taxi driver na may sapak ako, papara-para ako tapos hindi naman pala ako sasakay.

“Bakit mo sinabi na hindi ako sasakay eh pauwi na ako.” Ang takang tanong ko dito.

“Kasi pupunta tayo ng IT Park at magjejeep lang tayo.” Ang masigla naman nitong sagot.

Sa totoo lang I hate riding in a jeepney. 

When we reached IT Park, guess san nya ako dinala?  Of course sa Jollibee.  To be honest kilig ako that time kasi of all the places sa favourite fast food chain nya pa ako dinala tapos crush ko pa ang kasama ko ngayon.  The only thing I hate talaga ih yung pinasakay nya ako sa jeep.  But to sum it up kilig moment pa rin to para sa akin.  What I like about him is hindi nya ako pinagbuhat ng tray kahit pa dalawang tray inabot ng order namin binuhat nya yung isa at dinala sa table namin then binalikan yung isa.  Diba ang sweet?  Feeling ko I’m a full pledged woman that time.

While eating, bigla syang nagtanong. “Are you happy with your boyfriend?”

I really can’t answer his question.  I don’t want to let go of my current relationship even though cool off kami.  Kahit na hindi na ako happy sa boyfriend ko.  But, still hindi ako sumagot instead I just gave him a plain look.

I almost choke when he ask another question.  “Are you giving money to your boyfriend?” diba sino ba namang gay ang hindi mabubulunan sa tanong na yan?  Connotation na kasi na pag may boyfriend ang isang gay eh dakilang financial assistance lang ang meron in between the relationship walang true love.

And of course hindi na nman ako makakuha ng tamang sagot na maibibigay sa kanya.  Sa totoo lang I admit umuutang ang boyfriend ko minsan.  May mga nababayaran minsan naman nakakalimutan pero syempre as partner hindi ko na sinisingil nahihiya rin kasi ako.  At dahil hindi nga ako makasagot, I just kept on silence at binigyan ko na lang sya ng pilit na ngiti.

Akala ko wala ng sasabihin si Ton when suddenly bigla na lang syang nag propose. “Can we be in a relationship kahit sa office lang tapos paglabas ng office ay friends lang tayo?”

I can’t utter even a single word when I heard his offer.  I was in a state of shock ng bigla nya akong kurutin na syang nagpabalik sa akin sa katinuan.  Sino ba namang all-out gay ang hindi magugulantang ang mundo kung isang cute straight guy ang mag-alok ng ganong kundisyon kahit na pa sabihin nating conditional relationship pa ito?  I want to say YES pero hindi ko maibulalas dala ng pagka shock kaya naman ginawa ko na lang ang favorite hobby ko ang manahimik kapag hindi makakuha ng tamang salita na sasabihin ko.

After that proposal I remain silent the whole period na kumakain kami.  Kahit na may tinatanong sya hindi ako sumasagot.  He asked me kung galit daw ba ako kasi daw baka na offend ako sa offer nya.  But, still I kept my silence.  So sabi nya let’s just forget about it.  Tumahimik na lang din sya.

Nanatili kaming walang kibuan hanggang sa ihatid nya ako sa sakayan ng cab.  Umalis din akong walang paalam.  While on the cab, I am still thinking of his proposal.  Pwede ko naman kasing tanggapin yun but I don’t know what happened to me that time.  Tila nalunok ko ang dila ko that time at nawala sa kin ang pagiging madaldal. May panghihinayang pero nangyari na eh.  Wala ng bawian.

That night I really can’t find my sleep buti na lang at rest day ko kinabukasan.  Hindi ko alam kung saan nailagay. Baka naitapon ko ng hindi sinasadya. LOL.  But kidding aside I am still thinking of the offer.  Hindi naman ako makakapag cheat kasi cool off kami and besides I need to be happy and inspired rin naman.

I was holding onto my cellphone and thinking to call my boyfriend just to say hi when I received a message coming from Ton offering again his proposal at this time may additional pa.  He added that, hindi daw sya katulad ng boyfriend ko na pineperahan lang ako. OUCH!  Which is, partly true naman yata.

Marami pang mga messages syang pinadala pero what rings to my ears is yung proposal na maging kami.  So what I did is I replied a back out of the topic.  “So why are you still awake?  Diba maaga pa ang pasok mo bukas?” and he replied wala daw akong pakialam kasi hindi naman daw kami.  Oo nga naman bakit ba ako susundin nito eh hindi nga naman kami.  And that message made me smile.  So what I did I send him another message “Kung sasagutin ba kita matutulog ka na?” mabilis pa sa alas kwatro ang reply nyang OO at I will never regret pag sinagot ko daw sya.  Ano pa nga ba ang gagawin ko?  Edi sinagot ko na sya.  To make the long story short naging kami that night.  And that same night he said I LOVE YOU to me.  Pero hesitant akong magreply kasi hindi ko rin naman ugaling mag say ng I love you too or kung ano pang dapat isagot.  Bihira lang.  Bihira pa sa patak ng ulan. Nakokornihan kasi ako.

It was almost lunch the following day when I checked on my phone.  I have seven missed calls and some messages.  Since it is just an ordinary phone that the company provided us it says no space for new messages.  I checked the missed calls it’s from my boyfriend and from Ton so as the messages.  So what I did is I opened the messages.  I read my boyfriend’s messages first.  Merong message na nangungumusta, natatanong kung galit daw ba ako, but what I hate on his messages is yung tawagin ako sa tunay kong pangalan.  I really hate it when people are calling on my real name.  Pero alam ko galit na sya pag ganon.  But because he pissed me off I did not replied instead I went on to Ton’s messages.  It was full of sweetness.  “Good Morning Hon, I know you’re still sleeping because you consumed the whole night thinking of me and it drained your energy.  When you wake up, don’t forget to eat and see you after my duty.” May kaangasan pero it made me smile na may halong kilig.  After reading all the messages I deleted it and since low tech nga si phone may biglang pumasok ulit na message.  It was of course from my boyfriend galit na galit na sa pag ignore ko sa mga messages nya so para naman masabi nya na nabasa ko I replied.  “How’s CDO?” and he immediately send a message asking me kung yun lang ba ang sasabihin ko.  Syempre naman yun lang ang sasabihin ko meron pa bang iba? Matapos nyang badtripin ako sa pagtawag nya sa real name ko? And then he texted again.  “WTF!  Do you want me to go back there?” at para naman akong si flash nagreply. “NO, just stay there!” pagbumalik sya pano na si Ton? Ang naisip ko agad.  At para naman akong kontrabida sa pelikula o teleserye sa mga malditang ngiting gumuhit sa aking mga labi ng mga oras na iyon.

It is six in the evening then.  Oras ng date namin ni Ton.  So I went onto the meeting place katulad ng napagkasunduan namin.  When I reached there I saw him waiting for me.  Sinalubong na nya ako then pumasok na sa restaurant.  While waiting for our order he sat beside me and lean his head on my shoulder, feeling ko tuloy oms ako that time.  Then he said. “Ang sakit talagang iwanan noh?”  My gosh! he hasn’t moved on with his girlfriend yet.  But I don’t have the right to be hurt cause all of this is just a game.  Pero hindi pa rin maalis sa akin na masakatan.  I looked at him and I saw a teary eyed guy then I looked at the people around us some are staring at us.  Feeling ko tuloy ang iniisip nila ako yung sanhi ng pagkalungkot ni Ton.  He said lots of things about his girlfriend pero hindi ko na maintindihan.  I was preoccupied by him.  And finally dumating din ang order namin so he went on the other side of the table and sat.  But before we started eating he sweetly utter.  “Thanks for listening, I LOVE YOU HON.”  And I just replied him with a smile.  But, while eating bigla akong napaisip.  Ano daw yung sabi nya I LOVE YOU akala ko ba sa work lang yun? Wala naman kami sa work ha bakit sya nagsabi ng ganon.  I haven’t noticed na may nakatingin pala sa amin ng mga sandaling yon. OMG it was my boyfriend’s friend.  Pero sa isip ko I don’t have to worry kasi cool off naman kami.  I can sense na Ton wants to say something but since tahimik ako di na lang din nya sinabi.  After a few minutes I told him that I will call my mother so I excuse myself.    When I was outside my boyfriend’s friend followed me.

“Hey Marsh long time no see.”  Dahil di ko maalala ang name nya I just gave him a smile and say hi.  Then he asked me.  “Who is your date? At bakit ka nakikipag date diba may boyfriend ka pa?” ang malachismosong tanong.  I just told him that Ton is my cousin para di na magtanong pa ng kung ano ano.  After nun umalis na sya.

After that date he accompanied me to the cab station but to my surprise he kissed me on my lips.  Smack lang.  gusto ko sana torrid kaya lang naalala ko nasa labas pala kami.  He really is sweet.

Marami pang times na nagdate kami ni Ton at yung usapan namin na sa work lang mukhang hindi na matutupad kasi parang hanggang sa labas dala na namin.

I was on my bed holding on to my cellphone but I didn't noticed that my boyfriend messaged me until I checked it.  The text stated that he is going back in a week so I replied why so soon?  Kasi naman parang ang bilis naman nyang nahanap ang sarili nya.  At yung conversation namin puro lang tanong na sasagutin ulit ng isa pang tanong. The last message nya tatawag daw sya.  So immediately I turned off my phone. Di ko alam bakit ayaw ko syang kausapin that time.

It was our 18th day together.  So we decided to go out and watch a movie.  We watched 50 First Dates.  Sabay kaming tumatawa sa mga nakakatawang part at sabay ding naiyak sa mga nakakaiyak na scene.

While we were crying on the movie he then talked.  “Ang close na natin.”  Then I smiled. Dahil sa totoo lang talagang lumalimna ang samahan namin within that short span of time.  Because hindi mahirap mahalin si Ton dahil he was born charming without his knowing.  He was very sweet which made me confused because i don't know what's with him.  kahit medyo madilim aninag ko pa rin ang kanyang maamong mukha.  Then he looked back at me seems he want to tell me something.  He began to speak and the following word made me really cry and tear my heart into pieces. “My girlfriend wants us to be together again.” My emotion overflowed.  I cannot control my rushing tears falling down on my cheeks.  I felt like my colorful world turned into black and white and it stopped that very moment. I cried and cried.  Even if he is still talking I can't barely understand him until I found myself on his arms.  His comforting arms that hugged me and made me feel safe even if we are in the midst of leaving each other then I hear him saying: “I know that this is only a game but i have learned to love you already, you are so sweet and i love the way you smile.  You know what?  Every time you smile, it relieves my pain away so i really thank you for accompanying me during my down times.” 

Alam kong wala akong karapatan pero hindi ko mapigilan ang masaktan ng mga sandaling iyon.  Alam kong laro lang ang pinasok ko pero naging totoo ang lahat para sa akin. Having Ton in my life brings different meaning.  I’ve been happy whenever we were together but I have to let go of him.  I have to give up on my feelings for him kasi ito ang tama.  But still happy ako sa paghihiwalay namin kasi he’s been honest enough to tell me na magbabalikan sila ng girlfriend nya.

I have had the best 18 days of my life with Ton.  I will never ever forget the day that we bid our SWEET GOODBYE…






W A K A S





The Shed





There is no other way to do this…

“I love you”, you said.

I smiled as I read your text message.

But then that smile immediately turned upside down.

I walked home as I thought about how I was hurting you. It wasn’t fair. I didn’t want this to happen.

I first met you by the road. It was a very usual day. I was by a shed waiting for my ride when I noticed you looking at me. I just gave you a nod and smiled a little.

“Hi.”, you said.

I was shocked when you approached me. I thought you were some lunatic that would mug me.

But still.. I said, “Hey.”

You released a gentle smile.

I can’t exactly remember how things went after that. I just soon found myself enjoying your company. You were smart and funny. And very jolly I must say.

We were good friends until that very day you told me about how you feel.

You were falling for me.

I appreciated. But then felt sad.

You were very patient though I know I am hurting you in ways I know, are intentional on my side. I wasn’t fair.

But still, you tried to pursue me.

My conscience is eating me up. I couldn’t do this. You know me. I know you.

You’re the kind of guy who is afraid of commitments. A guy who doesn’t want strings attached with. I understood. You were my friend after all.

But me? How come you can’t understand? I can’t be the guy for you. I never will. Please understand.

“I love you.” – this were the words I don’t want coming from you. Please don’t. I want you as a friend. And I want it to stay that way.

Still, you loved me.

And now, we’re sitting inside a cafe. I can see tears falling from your eyes. It was my own doing. I don’t want to see you like this. But, I have to. This isn’t fair. Not to you.

I told you not to love me.

You deserve someone better. Not me.

I handed you my handkerchief as I again explained why we can’t be together.

I gave a deep sigh.

You cried again.

I couldn’t stand it any longer.

I stood up and gave you a firm hug and I whispered something that made you cry even harder.

I gave you a kiss on the cheeks and left.

I cried the heaviest tears as I left the café. It was excruciatingly painful. I never wanted to hurt someone. Not you, not anyone.

But I had to tell you those words. I know it was intentional.

And I’m sorry. I’m sorry if I hurt you.

I soon reached my house and quickly turned the knob.

There I saw him. The reason why I intentionally hurt you.

I gave him a bright smile as I felt contentment as I looked into his eyes.

I know I made the only decision that ever was.

I rushed to him and gave him a tight hug as I remembered the words I said to you.


“I love him too much to hurt him… I’m sorry… All I can ever be is be a friend to you…”


Tuesday, October 16, 2012

ARNOLD




Lumipas ang araw, bwan at taon. Ganun pa rin. Tulad ng dati, tampulan pa rin ako ng tukso, pangungutya at panghuhusga ng mga taong lumilingon lang sa ganda ng pustura.

Habang tumatagal, habang pumipihit ang oras, habang imiikot ang mundo, ramdam kong nanghihina ako. Hindi pisikal kundi emosyonal. Madaming pangyayari sa buhay ko na nakapagpahina ng aking pananalig, ng pag-asa, at ng lakas upang humarap sa hamon ng buhay. Pilit ko itong nilalabanan, ngunit sadya talagang mapaglaro ang kapalaran.

Kolehiyo na ako ngayong pasukan. Si Daryl, kaklase ko na naman sa eskwelahan na pinapasukan. Ang nangyari sa amin ay kay sarap balikan. Mga kaganapan na noon ko lang natikman. Sa aking balintataw, pilit na kinakalimutan. Isang magandang panaghinip na bangungot ang katotohanan.

Binasurang ala-ala, pilit na bumabalik-balik tuwing siya ay nakikita. Sa eskwelahan kung saan minsan pa'y mababangga ko siya. Damdaming umusbong para sa kanya'y pilit na kinakalimutan na. Ang dami kong binigay, sinakripisyo para sa kanya ay pinaubaya. Ngunit hindi pala bukal ang pag-ibig na kanyang pinakita. Kaya naman ngayon, sisi ko ang sarili. Sa mga kaganapan sa akin ay nangyayari.

Magmuni-muni sa isang parke ang laging ginagawa. Pagtangis upang bigat sa damdamin ay mawala. Dito, pakiramdam ko ako’y malaya. Maipalabas ang damdaming inalipin na niya.

Paglipas ng buwan, damdamin para sa kanya’y unti-unti ng lumilisan. Huni ng ibon, sariwang simoy ng hangin, mga halaman sa parke ang aking naging sandalan. Magkrus man kami ng landas, wala na akong pakialam. Taas noo pa ako basta’t walang sinasagasaan.

Sa pagbubukas ng bagong semestre ng aming paaralan, may isang lalaking makulit sa akin daw ay nakukyutan. Hindi ko siya pinapansin sa kanyang mga tinuran. Takot na akong muling umibig baka puso ko na nama’y masaktan.

Simula na ng pasukan. Kaklase ko pala sya, Dyos ko naman! Ang pagiging makulit niya’y nananatili pa rin. Sinusuyo, sinasabayan sa pag-uwi, nangungulit kahit hindi ko siya pansinin.

Minsan pa ako'y nag-iisa, sa parke kung saan lagi ko siyang nakikita. Masuyo siyang tumabi at sa akin ay tumitig sa mata. Maamong mukha sa akin ngayo'y nakabalandra. Bigla siyang ngumiti, aking ikinabilga. Inilabas ang pagkaing kanyang dala. Sa amoy nito'y ako'y nagutom bigla. Ganyan talaga siya, kapag ako ay kasama. Inaalok ng kung anu-anong sa tingin niya'y sa aki'y makapagpapasaya. Ngunit ang kanyang mga ibinibigay ay hindi ko tinatanggap. Dahil baka malaman ko sa huli ito'y isa lamang pagpapanggap. Damdaming nabubuo pilit na isinasawalang bahala. Baka iwan niya akong bigla, iyan ang aking ikinababahala.

Sa kanya ay pilit na lumalayo. Hayaan ko lang sya, iyan kanyang pakisuyo. Titig sa mata, hawak sa 'king kamay, ako'y kanyang nilalambing. "Walang pagpapanggap na mahal kita", sabi niya sa akin. Ako ay biglang tumayo at tumakbo palayo. Dahil "mahal na kita" baka maibulalas ko.

Huling semestre na ng pasukan. Nagkasakit ako nun bago pa man. Taka kong sa bahay siya ay  nasumpungan. Hinanap niya ako dahil wala daw siyang makakulitan. Nasa kwarto ko siya at pinahihigop ako ng mainit na sabaw. Bigalang bumungad si Inay sabay sabing, "mabait naman pala iyong manliligaw". Bigla akong nabilaukan at kinabahan. Baka sinabi ni Inay na gusto ko na din sya, wag naman! Bimulis tibok ng aking puso kasabay niyon labi ko ay napaso. Mga titig niya sa akin ay nakapako. Hanggang paningin ko ay naglaho.

Sobrang pagod, puyat at pag-aalala, sabi ng doktor kaya sakit ko at lumala. Nakita ko na naman siya nung ako ay lumingon sa kaliwa. Ngumiti si Inay at sinabing siya sa akin ay ang nag-alaga. Mga hula sa aking mga mata ay biglang tumulo. Dahil sa pinakita niya ang pag-ibig niya at totoo. Nakita niya iyon noong magising siya. Lumapit sa akin at hinalikan mga luha sa mata. "Huwag ka ng iiyak dahil nasasaktan din ako aking mahal". Pagkasabi niya sa akin ay sa bisig niya ako pinasandal. Sa kanyang ginawa dama ko ang kanyang pagmamahal. "Mahal kita" ang sabi kong hinihintay niyang kay tagal.

Nagtapos kami ng kolehiyo ngunit ang pag-ibig niya ay hindi pa rin nagbabago. Ganon pa rin siya mula noong una. Makulit, pasaway, bibo. Nakakatuwa dahil ayaw ko sa kanya noong una ngunit heto ako't masayang minamahal sya. Hawak kamay kaming sumusuong sa laban ng buhay. Pinapadama sa isa't-isa ang pag ibig na walang humpay.

Sa parke kung saan may malungkot na nakaraan, ngayon masasayang bagay na doo'y kanyang pinalitan. Ang atmospera doo'y puno na ng pagmamahalan. Isang bagay doon din sa akin kanya akong tunuruan. "Buksan ang puso sa pangalawa. Kung sawi sa una, subukan ulit at umasa. Dahil hindi mo makikita ang sa iyo'y nakatadhana kung puso mo ay ikukubli mo na."

Siya ang nagpabago ng pananaw ko sa pag-ibig. Ang ngayong parte ng aking buhay. Ang taong tinuruan akong bumangon at umasang muli. Ang dahilan ng matatamis kong mga ngiti. Ang aking inspirasyon. Si ARNOLD.



wakas.

Wednesday, October 10, 2012

Ang Rooftop at Ang Larawan Ni Stalker


Ang rooftop at ang larawan ni Stalker

Pauna:


Hi ulit sa lahat :D it’s me Kevin ang tambay sa fb page ng zildjianstories hahahahah. Regards po dun sa isa kong story sorry po hindi ko pa po sya ma uupdate ngayon kasi sobra busy ako ngayon sa school lalo na finals na naming pero promise ko itutuloy ko yung story pag I have enough time na^^ for now I want to share my short story that I made. Actually project naming to sa Filipino, pero naisipan ko ishare din sa blog :D enjoy reading  please post your comment after reading <3>



-              Kevin

Friday, October 5, 2012

Black and White



Black & White

by: Heara





DISCLAIMER: This story is a work of fiction. Any resemblance to any person, place, or written works are purely coincidental. The author retains all rights to the work, and requests that in any use of this material that my rights are respected. Please do not copy or use this story in any manner without my permission.

Sunday, September 30, 2012

Justyn Shawn



by: Justyn Shawn
email: jeiel08@gmail.com



Napakasaya ko noong pinayagan ako ng aking inay na sumama sa overnight swimming namin. Sadya talagang nakakamiss magtampisaw sa lawak ng karagatan. Asul ang tubig nito at puti ang kulay ng buhangin na talaga namang napakasarap tingnan; nakakawala ng pagod, ng alalahanin at problema sa buhay. Dagdagan pa ng sariwang hangin na dumadampi sa iyong katawan. Nakakarelax.

Ako si Justyn Shawn. Parang pang-ibang lahi ang pangalan. Parang ang gwapo pakinggan pero ang totoo ay kulot ako, sarat ang ilong, makapal ang labi at itim ang kulay ng balat. Negro?, oo. Iyon ako.

"Ita!!! ita!..ita!!!", iyan ang laging bungad sa akin kapag papasok na ako sa aming paaralan. Masakit pakinggan pero hinahayaan ko na lang sila. Nasanay na rin ako sa panunuksong tawag nila sa akin. Hindi lang ang aking kulay ang tampulan nila ng tukso kundi pati ang aking sekswalidad. 

Hindi naman masama kung ita ka, kung ano ang kulay ng iyong balat, kung ano ang katayuan mo sa buhay, kung pangit ka o kung anong sekswalidad meron ka. Ang mahalaga ay ang pakikipagkapwa-tao mo at ang kabutihan ng iyong puso.

Umupo ako sa puting buhangin ng dagat na iyon. Malayo kung saan naroon ang aking mga kamag-aral na nagsasaya upang magmuni-muni. Hindi ko namalayang nasa likuran ko lang ang taong hinahangaan ng lahat. Si Daryl. May kagwapuhan siyang taglay dahil may lahi siyang Amerikano, matipuno, gwapo, mayaman. Parang lahat ng bagay na pwedeng hilingin ay nasa kanya na. Di ko namalayang lumapit siya sa akin habang ako ang nakatutok sa lawak ng karagatan at ninanamnam ang sarap ng simoy ng hangin. 

Nagkausap kami.

Sa mga sandaling iyon, habang nakatitig sa kanyang pagsasalita, parang may kung anong kilig akong nararamdaman. Bawat katagang binibitawan niya ay may kung anong sumusundot-sundot sa aking kaibuturan. Parang musika ang bawat sinasabi niya na napakasarap pakinggan. Dagdagan pa ng pag-aaalalang ipinupukol sa akin. Masarap sa pakiramdam.

Hindi namin alintana ang init ng araw at ang mga mapanghusgang mata na paminsan minsang nakatuon sa amin. Masaya kaming nagkwentuhan ng mga bagay-bagay na naisip namin. Kahit pa man ganito ako, hindi ko kinakitaan sa kanyang ikinahihiya, o pinandidirihan niya ako. Ramdam ko ang sinsiredad sa kanyang mga mata habang patuloy siyang nagkukwento.

Siguro'y napagod din siya kadadada. Napako na lang ang kanyang mga tingin sa lawak ng karagatan. Humiga siya. Huminga ng malalim. Humiga rin akong katabi niya. Maya-maya pa ay hinanap ng kaniyang mga kamay ang aking kamay. Nasumpungan niya ito. Sa pagkakahawak niyang iyon ay ibayong kaba ang aking naramdaman. 'sing lakas ng tambol o higit pa. Parang may kung anong nag-uunahan sa aking dibdib. Hindi ko magawang makakilos o tanggalin ang pagkakahawak niyang iyon. Nanlamig ang aking kamay. Pinisil-pisil niya ito. Halos hindi ako makahinga ng maayos dahil sa kabog ng aking dibdib. Napansin niya iyon. Umupo siyang hindi pinipigtas ang pagkakahawak sa aking mga kamay. Hinila niya ako. Nagpadala lang ako kung saan man niya ako dalhin. Parang isang bagay sa dagat na nagpapatangay sa anod nito. Dumako kami sa likod ng malaking bato malayo-layo kung saan naroon ang iba naming kasamahan. Dito, walang tao. Huni ng ibon, alon ng dagat, at ihip ng hangin ang tanging naririnig namin. 

Masaya ako. Hindi ko maipaliwanag ngunit gusto ko ang nangyayari ngayon. Hindi ko akalaing makakaramdam ako ng ganito; na importante ako. Kung saan pwede ang maging ako. 

Naghabulan kami sa dalampasigan. Naligo kaming dalwa na ang tanging saplot ay panloob lang. Nakakadarang ang kanyang kakisigan. Nakakapang-init ng laman. Nahuli niya akong nakatitig sa kanya. Sinabuyan niya ako ng tubig sa aking mukha. Nakakahiya. Inilubog ko ang aking sarili. Sumisid rin sya. Niyakap niya ako. Hinalikan. Sa ilalim ng tubig-alat nadama ko ang tamis ng una kong halik. 

Umahon na kami. Isinulat niya sa buhangin ang aming pangalan. Puso ang pumapagitna. Muli niya akong hinalikan. Nasisilayan ko ang kanyang matamis na ngiti matapos niya akong halikan.

Sa pagtatakip silim na iyon inilabas namin ang init ng aming katawan. Pinagsaluhan ang pagbibigkis ng aming nararamdaman. Marahan. Banayad ang kanyang mga galaw. Dama ko ang kanyang pagmamahal.

Natapos ang gabing may ngiti sa aking labi. Natulog akong mahimbing na kayakap ang aking minimithi.

Pagdating ng umaga. Sikat ng araw ang bumungad sa aking mga mata. Nagising akong nag-iisa. Wala nang kasama. Hinanap ko siya ngunit di ko makita. Pati pangalan sa buhanging ginuhit niya'y wala na. 


wakas...