Thursday, October 6, 2011

After All Chapter 06


Ito na po ang chapter 6 nang After all. Sana magustohan nyo ang chapter na ito at muli gusto kong pasalamatan ang mga taong walang tigil na nagbibigay nang kanilang suporta sa akin na sina.

Rover, Lilee (Mama bear), Rue (Flame dragon ni Recca), R. J, Khief, Ranran (Randolf) Mcfrancis, Pink 5ive (na talagang natuwa ako sa comment nya sa BOL), Jayfinap (Ang idol ko), Mars, Jay!:), R3b3l^+ion, Mikimer Araneta, Russ, Ram (Kapangalan nya ang pamangkin ni Ace :D), ICY (Na nag comment sa chapter 4 welcome aboard!) at sa mga Silent Readers ko sana mag iwan naman kayo ng comment sa susunod.. :)
DISCLAIMER: This story is a work of fiction. Any resemblance to any person, place, or written works are purely coincidental. The author retains all rights to the work, and requests that in any use of this material that my rights are respected. Please do not copy or use this story in any manner without my permission.
********************************


Ibayong kaba ang nararamdaman ko habang binibigyan ko nang masamang tingin si Dorwin. Panigurado maghihinala ang mga kabarkada ko dahil sa pagsisinungaling ko at isa pang kinakatakot ko baka sabihin ni Dorwin sa kanila ang dahilan kung bakit sa kanila ako nakitulog.
“Yup! Sa bahay ko sya natulog.” Pambabaliwala nya sa binigay kong tingin sa kanya.
Para akong binuhusan nang napakalamig na tubig nang sabihin ni Dorwin ang totoo. Hindi na ako mapakali sa kinauupuan ko. Napatingin sa gawi ko ang mga mata nang mga kabarkada ko. TInging nag tatanong ang ibinigay nila sa akin. Hindi ako maka react sa sobrang kaba.
“Nakitulog sya sa inyo? Ganun na agad kayo ka close?” Ito ang kinakatakutan ko ang pagiging mausisa ni Tonet.
“Nakita ko kasi sya kagabi na umi….”
Agad kong pinutol ang sasabihin nya.
“Nakita nya akong nagsusuka sa labas kaya nag magandang loob sya na ihatid ako.” Ang maagap kong sabi. “Di ba Dorwin?” At inapakan ko ang paa nya sa ilalim nang mesa sabay bigay nang makahulugang tingin.
T ila naman naintindihan nya ang ibig kong sabihin.
“Yeah.” Sagot nito sabay bigay nang nakakalokong ngiti sa akin.
“So bakit don ka natulog sa bahay nila Dorwin?” Tanong ulit nito sa akin.
“Ahh..ehhh.. nang matamaan ako nang air con nang sasakyan nya mas lalo akong nahilo at nag susuka kaya don nalang ako ni Dorwin inuwi sa kanila.”
Kita kong hindi parin naniniwala si Tonet sa akin kaya naman bigla ko nalang iniba ang usapan para hindi na sya magtanong pa nang kung anu-ano.
“Ano na ang balita sa dalawa?” Sabay tunga nang iniinum ko dahil biglang nanuyot lalamunan ko sa kaba kanina.
“Nag text ako kay Rome pero hindi nagreply.” Sagot ni Tonet. “Siguro nakabati na ang dalawa at baka bukas umuwi na yon.” Dagdag pang wika nito.
Ewan ko kung bakit sa dinami dami ba naman nang pwedi kong itanong yon pa ang namutawi sa bibig ko. Muli ko na naman naramdaman ang lungkot na pilit kong kinakalimutan.
“Nakakatuwa naman ang barkadahan nyo talagang tinutulungan nyo ang isa’t isa.” Wika ni Dorwin na sa akin nakatingin.
Ano kaya gustong iparating nang gagong to? Ang pabolong kong sabi.
Imbes na sumagot ay binigyan ko lang sya nang isang pilit na ngiti. Hindi ko alam kong ano ang tumatakbo sa isip nang abogagong to pero sigurado ako may binabalak nanaman ito sa akin.
“Ganun na kami since high school. Yung pinsan mo lang naman ang maraming kaartehang nalalaman.” Sagot ni Tonet sa kanya.
“Dorwin right?” Sabat ni Mina. “Bakit wala ka atang kasama? Wala kabang girlfriend?”
“Matagal na kaming hiwalay.” Simpleng sagot nito.
“Hindi ka ba nag hanap nang iba?” Sabat naman ni Tonet.
Lalaki ang hinahanap nyan hindi babae. Ang gusto kong isagot sa kanila pero pinili ko nalang manahimik.
“Wala pa akong nakikita na deserving kong mahalin.” Sabay ngiti nito.
“Pihikan ka pala.” Wika ni Mina. “Sabagay sa gwapo mong yan isama mo pa ang pagiging lawyer mo dapat kalang talagang maging choosy.” Dagdag pa nito na ikinitawa nilang lahat.
Para makaiwas na mapuna nanaman nila ako nag paalam ko sa kanila na punta muna ako nang CR. Agad akong tumayo at pumasok sa loob para maghilamos at makapag bawas na rin. Hindi ko alam na sumunod pala sa akin sa loob si Dorwin.
“Hindi pala alam nang mga kaibigan mo ang tungkol sa problemang dinadala mo.” Bungad nitong sabi sa akin.
“Ano ba pakialam mo?” Sarkastikong sagot ko dito.
“Wala naman. Pero siguradong may pakialam ka kung ipapakita ko sa kanila ang nang yari sa atin.” At ngumisi ito nang nakakagago sa akin.
Naginit bigla tenga ko sa sinabi nya. Binigyan ko sya nang isang malakas na sapak pero madali lang nya itong napigilan.
“Relax. Im sure di mo ko kakayanin kung sapakan lang naman.” Sabi nito na may nakakagagong ngiti. “Besides baka mapaaga ang pagkalat nang picture mo nung nasa kwarto ko tayo.”
Nag pupuyos kong binawi ang kamay ko na hawak hawak nya.
“Ano ba talaga ang gusto mo sa akin?” May diin kong sabi dito.
“You already know what I want. You can either do what makes me happy or choose to disappoint me.” Sagot nito sa akin sabay labas nang CR.
Naiwan akong nagiisip sa huling sinabi nito. Pinilit kong intindihin ang sinabi nyang yon. Siguro katawan ko talaga ang habol ni Dorwin pero nang binanggit nya iyon hindi ko alam kong tama ang nakita nang mata ko. Lungkot ba yon? Ang naisatinig ko nalang sa isip ko.
Agad akong bumalik sa umpukan namin. Hindi parin ma alis sa isip ko ang mga sinabi nito. Nagkakatuwaan silang nag iinuman habang ako ay malalim ang iniisip. Marami pa silang napagusapan pinili ko nalang makinig sa kanila. Paminsan minsan sumasabay ako para hindi nila ulit ako mapansin baka sa akin pa ulit bumagsak ang usapin. Laking pasasalamat ko naman na wala dito si Angela dahil panigurado kanina pa nangungulit nang mga tanong yon.
Pasado alas tres na nang medaling araw nagiinuman pa rin kami. Naka ilang bucket din kami nang San mig light. Naging madaldal si Dorwin nang medyo tinamaan na ito. Hindi na nya ako ulit inasar o pinahapyawan nang mga pangiinis nya. Enjoy silang lahat na kasama si Dorwin sabi pa nga ni Tonet para lang daw naming kasama si Ace na sinangayunan naman nilang lahat. Maski ako lihim kong sinangayunan ang sinabi ni Tonet sapagkat pagkatapos naming makapagusap sa CR ibang Dorwin na ang inabutan ko sa labas. Katulad ni Ace madaldal sya pagnalalasing, nakikipag sabayan din sya sa mga biruan na para bang matagal na nya kaming nakakasama.
Ako naman paminsan minsang pumapasok sa loob kung may lalabas or bagong papasok sa bar kaya naman nakakaiwas ako sa ilang mga tagay.
Naging paborable din sa akin ang negosyo naming ito sapagkat makakaiwas ako sa problema namin sa bahay tuwing magkikita kami nang magaling na asawa nang mama ko. Atleast sa bar na ito sa tuwing nakikita ko ang mga taong nag sasaya pansamantalang nawawala ang mga problema at sakit sa puso ko.
Pasado alas 5 na nang mapagdesisyunan naming mag sara. Hinintay lang namin na matapos ang tatlong huling groupong nagkakasiyahan. Si Dorwin ay hinintay talagang magsara ang bar bago sya umuwi kasabay nina Tonet at nang iba pa.
Mga alas 6 na nang dumating ako sa bahay kita ko ang sasakyan nang magaling kong amain na nakapark pa sa loob ibig sabihin hindi pa ito nakakaalis. Agad kong pinark ang motor ko at pumasok sa loob.
“Dito na pala ang magaling mong anak. Pakainin mo na kawawa naman baka inaantok na.” Ang nanunuya nitong banat agad.
Hindi ko ito pinansin agad kong tinungo ang kwarto ko sabay sara nang pinto nang pabalang. Rinig kong napamura ito sa ginawa ko napailing nalang ako sabay hubad nang damit ko at sumampa na sa kama. Wala na akong lakas para makipag talo pa dito.
________________________
Dumaaan ang tatlong araw na ganun ang naging setup nang buhay ko. Pupunta sa bar nang maaga tapos uuwi nang bahay nang madaling araw. Hindi pa rin nakauwi si Ace at Rome sabi ni Tonet nag desisyon daw ang dalawa na mag extend pa nang ilang araw sa isla para sulitin nila ang mga araw na hindi sili magkasama. Si Dorwin naman ay hindi na ulit nag pakita pa pero paminsan minsan nag tetext ito sa akin na hindi ko naman sinasagot.
Pasado alas 4 nang magising ako dahil sa ingay sa labas. Rinig kong may pinagtatalunan si mama at ang asawa nya. Agad akong tumayo at lumapit sa may pintuan ko para mas marinig ko pa kung ano ang pinag tatalunan nang dalawa.
“Bakit di mo pilitin ikaw ang ina!”
“Nasa tamang edad na si Red. Mang hiram nalang tayo sa iba.”
“Bakit pa tayo mang hihiram kung meron naman pera yang walang kwenta mong anak!”
“Gagamitin nga daw nya ang pera.”
“Gagamitin? Hindi nya mauubos ang perang yon! Ang sabihin mo madamot talaga yang anak mo! Palamunin na nga dito di pa marunong makisama!”
“Hinaan mo ang boses mo baka marinig ka.”
“Eh ano ngayon kung marinig nya? Ako ang nagpapalamon sa inyo dito kaya may karapatan ako.”
Sa sinabi nyang yon umakyat lahat nang dugo ko . Dali dali akong lumabas nang kwarto para harapin sya.
“Gising na pala ang magaling mong anak.” Sabi nito nang makita ako. “Hoy kung hindi mo kami papautangin nang pera wag kang kumain dito dahil pera ko ang linalamon mo!” Galit na galit pang dagdag nito na tinuturo pa ako.
“Ang kapal naman talaga nang pagmumukha mo noh? Dapat lang ikaw ang magpalamon sa amin dahil pinatira kana nang mama ko sa bahay na ito.” Balik kong sigaw sa kanya. “Kung hindi dahil sa pagiging sugarol mo hindi sana nalugi negosyo mo!” Dagdag ko pang sabi dito sa sobrang galit.
“Wala ka talagang respetong gago ka!” Akmang susugurin sana ako nito nang biglang pumagitna si mama sa amin.
“Tama na yan! Red, wag kanang sumagot igalang mo naman ang Tito Raul mo.”
“Igalang? May mga taong dapat igalang at may mga taong hindi katulad nalang nang asawa mong walang ibang ginawa kung hindi mag hari harian sa pamamahay natin!” Hindi ko maiwasang mapalakas ang boses ko dahil sa sobrang puot. Sobra na sya kung nung una na titiis ko ang pangiinsulto nya sa akin ngayon hindi na.
“Lumayas ka dito! Ayaw ko nang makita pa pagmumukha mo baka mapatay lang kita!” Namumula na nitong sabi sa akin.
“Bakit ako ang palalayasin mo? Ikaw dapat ang lumayas dito dahil bahay to nang ama ko!”
Natigilan sya sa sinabi kong yon. Hindi muna sya agad nag salita siguro hindi nya inaasahan na sasagutin ko sya nang ganun. Ibinaling nito ang tingin nya kay mama.
“Kung hindi mo palalayasin yang anak mo aalis kami dito nang mga anak natin hindi mo na sila makikita pa.” Pagbabanta nito kay mama.
“Raul hindi..” Hindi na ni mama natapos ang sasabihin nya.
“Mamili ka. Yang anak mong batugan o yung dalawang anak natin?” Hindi na nito hinintay pa ang sagot ni mama agad itong tumalikod at tinungo ang kwarto nila. Naiwan si mama na umiiyak at may tingin sa akin na parang nag mamakaawa. Alam ko na ang ibig sabihin nun kahit masakit alam ko na kung sino ang pinili nya. Napatango nalang ako sa kanya at tinungo ang kwarto ko.
Isa-isa kong linigpit ang mga damit ko at pinasok iyon sa loob nang isang malaking bag. Habang ginagawa ko ito hindi ko maiwasang mapaluha sa sobrang sakit na hindi ako ang pinili nang mama ko. Hindi naman ako nakikipag kompetensya sa mga kapatid ako ang gusto ko lang naman ay ipaglaban nya ako sa asawa nya dahil anak rin naman nya ako at may karapatan din naman ako sa bahay na iyon. Gusto ko lang iparamdam nya sa akin na may ina parin ako pero hindi ito nang yari.
Nasa ganun akong ayos nang bumukas ang pintuan nang kwarto ko at iniluwa nito si mama. Kita ko sa mga mata nya ang paghingi nang tawad. Lumapit ito sa akin at umupo sa kama.
“Anak im sorry pero ang babata pa nang mga kapatid mo kailangan nila ako.” humihikbi nitong sabi sa akin. Di ako nag aksaya nang panahon na lingunin sya nakaramdam ako nang galit para sa kanya.
“Anak please give me some time aayusin ko ito. Lilipas din ang galit sayo nang Tito Raul mo.” Akmang hahawakan nya ang kamay ko pero bigla ko itong binawi at tinungo ang cabinet ko para kunin pa ang iba ko pang gamit.
“Anak..” Hindi ko na sya pinatapos pa agad akong sumabat.
“Kailangan ka nila? bakit ma, ako ba di kita kailangan? Sa huling pagkakataon hindi mo nanaman ako nakayang ipagtangol sa asawa mo wag kanang umasa na babalik pa ako dito dahil hinding hindi na mang yayari iyon.” Hindi ko mapigilang hindi gumaralgal ang boses ko dahil sa sobrang hinanakit.
“Simula ngayon isipin mo nalang na wala kang anak sa dati mong asawa dahil iisipin ko rin na wala na rin akong ina.”
Kinuha ko ang bag na kinalalagyan nang mga gamit ko. Aktong lalabas na sana ako nang kwarto nang may maalala ako.
“Ito nga pala ang susi ang motor na binigay nyo. Ipalamon mo sa magaling mong asawa.” Ibininaba ko ito sa study table ko sabay labas nang bahay na iyon. Hindi parin tumitigil ang pagpatak nang luha ko. Pagkalabas ko nang gate ay naisumpa ko sa aking sarili na kahit kailangan hinding hindi na ako babalik pa sa bahay na iyon.
Nag hanap ako nang jeep na masasakyan papuntang downtown Area. Alam kong sobrang aga pa at di pa ako na kakaligo ngunit isa lang ang pwedi kong mapuntahan ngayon.
Itutuloy:














Tuesday, October 4, 2011

After All Chapter 05


Balik na po ako sa every other day posting ko. Ito na po ang chapter 5 nang After all at muli gusto kong pasalamatan ang mga taong walang sawang nagbibigay nang suporta nila sa akin na sina.
Rover, Lilee (Mama bear), Rue (Flame dragon ni Recca), R. J, Khief, Mcfrancis, Pink 5ive (na talagang natuwa ako sa comment nya sa BOL), Jayfinap (Ang idol ko), Mars, Jay!:), R3b3l^+ion, Mikimer Araneta, at sa mga Silent Readers ko sana mag iwan naman kayo ng comment sa susunod.. :) Ingatz tayo lageh.... Zildjian

DISCLAIMER: This story is a work of fiction. Any resemblance to any person, place, or written works are purely coincidental. The author retains all rights to the work, and requests that in any use of this material that my rights are respected. Please do not copy or use this story in any manner without my permission.
*********************************


Napakunot noo ako nang makita ang pangalan nang caller sa main screen. Nag aalangan man ay napag desisyunan kong sagutin nalang ito baka sabihin pa nya na ako ang talo sa ginagawa nyang pakikipag laro sa akin. Di ako mag papatalo sa laro mo gago ka. Ang nasabi ko sa aking isip habang nagpupuyos sag alit.
“Ano ang kailangan mo at paano ako nag karoon nang number sayo?” Agad kong bungad sa kanya.
“Relax lang. Ako nag lagay nang number ko dyan sa cp mo habang mahimbing ang tulog mo kanina.” Ramdam ko ang panunuya sa boses nito kaya naman uminit bigla ang tenga ko.
“Ano pa ba ang gusto mo sa akin? Nakuha mo na ang gusto mo ano pa kailangan mo?” Ang galit kong tanong sa kanya sa sobrang pagkapikon.
“Woah! Para namang sinabi mo na minolestya kita.” At tumawa ito nang nakakagago.
“Hindi ngaba? Pinag samantalahan mo ako naturingan ka pa namang pinsan nang kabarkada namin.” May diin kong sagot dito.
“Hey hey hey! Eh di mag sampa ka nang kaso. Kung gusto mo ako pa hahanap nang abugado para sayo.” Pangiinis pang lalo nito sa akin.
“Ano ba kasi kailangan mo sa akin?”
“Simple lang naman. Gusto kitang ayain mag dinner.” Simpleng sagot nito na parang wala syang atraso sa akin.
“Dinner?” Paninigurado kong tanong. “What made you think na sasama ulit ako sayo after what happened? Nag papatawa kaba?” Ganting pangaalaska ko sa kanya.
“So predictable Red.” Sabi nito sa akin. “Im 100 percent sure.” Sabay tawa nanaman nito sa kabilang linya.
“Wag kanang umasa.”At binabaan ko sya nang telepeno.
Hindi ko alam kong ano ang gusto at binabalak sa akin nang taong yon. Sobra kung makapangasar si gago pero sisiguraduhin kong hindi ako mag papatalo sa kanya.
Ilang minuto pa ang dumaan at isa-isang nagsidatingan ang mga empleyado namin sa bar. May apat kaming sinuswelduhan. Isang barista, isang tagapangasiwa nang mga short orders at dalawang all around.
Agad ko namang inutusan ang isa na bumili nang Ice para mamaya. Habang ang isa naman ay sinimulang ayusin ang mga lamesa. Ang maganda dito sa mga nakuha namin ay hindi mga tamad. Pag walang ginagawa ang isa hindi na kailangang pagsabihan pa para tumulong.
Pasado ala sais nang dumating sina Tonet at Carlo. May dala nga itong ulam para sa amin. Matagal na naming trip ang magdala kung ano ang pweding dalhin kahit nung high school palang kami.
“Parekoy san ka nang galing kagabi at bigla ka nalang nawala?” Tanong sa akin ni Carlo.
“Isinama ako nang kaibigan ko pare.” Pagsisinungaling ko sa kanya.
“Sinong kaibigan naman yon? Bakit di mo dinala motor mo?” Sabat naman ni Tonet na busy sa pag hahanda sa lamesa.”
“Ahh..Ehhh si.. Kalaro ko nang basketball?” Nag aalangan kong sabi sa kanila.
“Bakit kami tinatanong mo? Malay ba namin kong kalaro mo yon oh hindi. Nagsisinungaling ka ata eh.” Umandar nanaman ang pagiging detective ni Tonet habang pareho silang may di naniniwalang tingin sa akin.
“Ako? Nag sisinungaling? Hindi Ah!” defensive kong sagot sa kanilang dawala.
“Anyway, Tumawag si Ace kanina nung nasa bahay kami nina Mina. Galit na galit dahil daw pinag tulungan natin sya.” Si Tonet.
Agad namang naging intersado ako sa sinabi ni Tonet. Gusto kong malaman kung ano na ang nang yayari kay Ace sa isla.
“Talaga? Kumusta daw sya? Okey na ba sila?” Ang sunod sunod kong tanong dito.
“Halatang di ka intersado kay Ace noh?” Pambubuska nito sa akin na ikinamula ko naman. “Okey naman siguro yun. Kasama nya naman si Rome doon kaya di yon mapapahamak. Pero sa tingin ko di pa sila okey.” Dagdag pang sabi nito.
“Siguradong di palalampasin ni pareng Rome ang pagkakataon. Panigurado magiging okey din sila.” Sabat naman ni Carlo.
Lumungkot bigla ang mukha ko sa narinig. Alam ko kasi na pag naging okey na si Rome at Ace ay bihira ko nalang ulit itong makikita ganon naman kasi lagi. Napansin ni Tonet ang biglaang pagpapalit ko nang mood.
“Bakit ka biglang nalungkot dyan? Di ba ikaw naman ang may gusto na magkabati na sila para sumaya na ulit si Ace?”
“Oo.” Matipid kong sagot dito.
Agad akong inakbayan ni Carlo sabay sabing. “Okey lang yan pare lilipas din yan.”
Nagtaka naman ako sa sinabi nito wala naman kasi silang alam sa nararamdaman ko hindi ko naman ito sinabi sa kanila.
“Lilipas? Anong lilipas?”
“Denial ka rin noh?” Banat ni Tonet. “Halata naman kahit di mo sabihin na nahuhumaling ka rin kay Ace.”
Pinamulhan ako sa sinabi ni Tonet. Ganun na pala ako sa transparent sa kanila. Biglang umandar ang pagka defensive ko.
“Nahuhumaling? Barkada natin yon ulol.” Sabay bigay nang peking tawa.
“Etchusero.” Dinig kong pabolong na sabi ni Tonet.
“Kumain na nga lang tayo gutom lang yan.” Pagiiba ko nang usapan.
Wala na silang nagawa. Sinimulan na naming kumain habang pinag uusapan ang income namin nung nakaraang gabi. Ine-explain ni Tonet kung ano ang mga dapat bilhin araw-araw. Talagang mahirap pala ang ganitong negosyo sumakit ulo ko sa dami nang sinabi ni Tonet.
Pagkatapos naming kumain ay lumabas muna kaming tatlo para makapag pahangin at makapag yosi na rin. Dinalhan din ni Tonet nang pagkain ang mga bar attendants namin at pinakain na rin habang wala pang tao. Ganun si Tonet sobrang mapag mahal sa mga tao.
“Wow! Full moon pala ngayon! Im sure mag eenjoy sina Ace at Rome sa isla.” Di ko alam kung sinadya talaga ni Tonet na papagselosan ako.
“Oo nga noh. Magandang maginum ngayon sa may tabing dagat.” Dagdag wika naman nang bestfriend kong may topak din ang ulo.
“Eh di pumunta kayo nang dagat.” Sabat ko sa dalawa.
Tinawanan lang ako nang dalawa. Isa-isa na ring nag sisidatingan ang mga tao sa bar. Karamihan ay mga estudyante mula sa malapit na University. Pares pares ang mga ito at ang iba naman ay isang groupo.
“Grabe ang daming love birds ngayon. Ikaw ba Red walang lovelife?” Nanunuyang tanong sa akin ni Tonet.
“Marami.” Sabay tawa nang nakakagago.
“Ows? Bakit wala kapang pinapakilala sa amin?”
“Wala lang di ko lang trip ipakilala sa inyo.” Simpleng sagot ko dito.
“Di mo lang trip o wala ka talagang maipakilala sa amin?” Sabat naman ni Carlo.
“Bakit nyo ba ako pinag tutulungan?” Inis inisan kong reklamo sa kanilang dalawa.
“Katulad ka rin ni Ace eh. Pareho kayong mga denial.” Sagot ni Tonet sabay tawa nito na parang kontrabida.
“Babe, wag mo masyadong inisin yan baka umiyak.” Gatong pang pangaasar ni Carlo.
“Ulol!” Sabay tawa naming tatlo.
Nasa ganun kaming usapan nang may makita akong pamilyar na kotse na nagpapark sa kabilang kalsada. Agad umusbong ang kaba sa aking dibdib nang makita kong bumababa sa sasakyan nya si Dorwin.
Napatingin rin ang dalawang magkasintahan sa gawi nito.
“Di ba yon ang pinsan ni Ace?” Si Carlo sabay turo pa nito sa papalapit na si Dorwin.
Di ako nakasagot dahil sa sobrang ka ba. Kumaway pa ito sa amin nang makita kami.
“Hey guys. Ano meron ngayong gabi?” Tanong nito nang makalapit sa amin.
“Full Moon?” Malokong sagot ni Tonet na ikinatawa naman nito.
Nanatili lang akong tahimik.
“Oo nga noh.” Pag sangayon nito habang nakatingala at nakatingin sa bilog na buwan. “Mukhang sakto ang pagpunta ko ah.”
“Inuman tayo?” Tanong ni Carlo dito.
“Oo ba! Yan eh kung okey lang kay Red.” Sagot naman ni Dorwin.
Binigyan ko ito nang isang peking ngiti. Dahil sa loob loob ko gusto ko na talagang sapakin ang taong ito.
“Naginuman palang kasi tayo kagabi under recovery pa ako.” Simpleng pagtangi ko sa kanila.
“At kelan ka pa natutong tumangi sa inuman?”Ang nakapamiwang na sabi ni Tonet sabay taas nang isang kilay nito.
“Oo nga naman parekoy kelan kapa tumangi?” Dagdag pang wika ni Carlo.
Napalingon ako sa gawi ni Dorwin kita ko na nakangiting aso ito sa akin. Agad kong binawi ang aking tingin dito sabay sabing.
“Baka di ko maasikaso ang bar kung uminom ako kayo nalang muna.”
“Don’t worry Red parating na sina Mina at Chad. Hindi naman ganun ka lakas uminum si Mina kaya pwedi syang mag take over ngayon.”
Wala na talaga akong lusot. Kita ko ang pigil na pagtawa ni Dorwin alam kong pinag didiwang nito ang pagkapanalo nya.
Dahil may tatlong naman kaming umbrella table sa labas nang bar para sa mga costumer na ang trip ay ang magpahangin at makapag usap nang matino. Pinili ni Tonet na don kami pumuwesto.
Agad na tinawag ni Tonet ang waiter na kumukuha nang mga oders at sinabihang mag serve ang isang bucket nang San Miguel Light. Um-order din ito nang nachos para sa pulutan. Yon daw kasi ang bagay sa San Mig Light.
Kwentohan tungkol sa trabaho ni Dorwin ang unang paksa namin. Doon ko napag alaman na Abogado pala ang lokong yon at may sariling opisina. Napag alaman din namin na kapatid nang Mommy ni Ace ang papa nya at may kambal sya na katulad ko ay Electrical Engineering din ang natapos.
Makalipas ang ilang minuto ay dumating naman sina Chad at Mina. Lahat sila ay sobrang bilib kay Dorwin dahil sa edad nitong 25 ay isa na itong magaling na lawyer.
Nanatili lang akong tahimik at nakikinig lang sa kanilang usapan. Hindi ako komportable sa presenya ni Dorwin. Alam ko kasing may binabalak na naman itong kalokohan kita ko sa mga mata nito habang paminsan minsan ay tumitingin sa akin.
“Bakit tahimik ka Red?” Pamumuna ni Mina sa akin.
Isa ring tanong ang isinagot ko dito.
“Asan si Angela?”
“Wala, Di daw sya makakarating ngayon masama daw pakiramdam.” Sagot naman nito.
“Ah ganun ba? Okey naman yon kanina nang tumawag sa akin ah.”
“Teka nga pala. San ka ba nagpunta kanina bakit bigla kang nawala?”
Hindi ako nakasagot sa tanong nito. Napalingon ako sa gawi ni Dorwin na may kaba dahil sa takot na baka ibuko ako nito.
“Ako ang kasama nya kanina.” Magiliw na sagot nito sa mga kabarkada ko.
Kita ko ang pagkabila nang mga ito sa nalaman. Habang si Tonet ay napa tingin sa akin na nakataas ang kanyang kilay. Lumakas ang kabog nang aking puso sa mga susunod na sasabihin ni Dorwin.
“Talaga? Nag babasketball Karin?” Tanong ni Tonet dito.
“Dati, pero ngayon hindi na.”
“Kasi sabi ni Red kalaro daw nya nang BASKETBALL eh.” Pag bibigay diin nya nang salitang basketball. “So matagal na pala kayong magkakilala?” Dagdag pang wika nito.
“Hindi kagabi lang kami nag kakilala nung ipakilala kayo sa amin ni Pinsan.”
Tumingin ang dalawang mag syota sa akin na may pagtataka sa kanilang mga mata. Hindi ko alam kong ano ang idadahilan ko.
“So magkatabi kayong natulog?” Nag tatakang tanong ni Tonet.
Binigyan ko nang isang nagbabantang tingin si Dorwin. Isang tingin na nagsasabing wag nyang sasabihin ang totoo.
Itutuloy:
























Sunday, October 2, 2011

After All Chapter 04


Ito nap o ang chapter 4 ng After All. Salamat sa mga nag cocomment na sina
Rover, Lilee (Mama bear), Rue (Flame dragon ni Recca), R. J, Khief, Mcfrancis, Pink 5ive (na talagang natuwa ako sa comment nya sa BOL), Jayfinap (Ang idol ko), Mars, Jay!:), R3b3l^+ion (sawakas napa comment na rin) at sa mga Silent Readers ko sana mag ewan naman kayo ng comment sa susunod.. :)
DISCLAIMER: This story is a work of fiction. Any resemblance to any person, place, or written works are purely coincidental. The author retains all rights to the work, and requests that in any use of this material that my rights are respected. Please do not copy or use this story in any manner without my permission.
***********************************


Nagising ako dahil sa nanunuyot ang lalamunan ko napatingin ako sa relo ko. Hala mag aalis tres na pala nang hapon. Ang nasabi ko sa aking sarili.
Sobrang sakit nang ulo ko isama mo pa ang bigat nang pakiramdam dahil siguro sa lakas nang tama nang nainum ko kagabi. Hindi pamilyar sa akin ang amoy nang kama na kinahihiyagaan ko iba ang amoy nito sa kama ko. May kaba man ay dahan dahan akong tumingin sa taong naka higa sa tabi ko. Laking gulat ko nang makita ang mukha ni Dorwin na mahimbing na natutulog. Shit what the hell happened? Ang nasabi ko nalang sabay hawak sa aking noo na parang pilit inaalala ang mga nang yari kaninang madaling araw.
Mas lalo pa akong nan lumo nang mapansin ko ang mga nag kalat kong saplot sa baba nang kama. Don ko lang na pansin na hubot hubad pala ako. Muli tiningnan ko ang tulog na si dorwin pareho kaming natatakpan nang makapal na kumot. Gumalaw ito sa pagkakahiga at nag palit nang posisyon dahilan naman para makita ko na wala rin pala itong suot na pang itaas. Umusbong ang matinding kaba sa akin. Halos tumalon na ang puso ko sa lakas nang pagkabog nito.
Dahan dahan kong inalis ang kumot at tumayo sa kama para kunin ang aking mga saplot. Pababa na sana ako nang biglang mag ring ang cellphone ko. Oh crap!! Ang nag papanic kong sabi sa aking sarili dahil sa takot na magising si Dorwin. Balak ko sanang tumakas nalang para makaiwas sa kahihiyan. Agad kong kinuha ang pantalon ko na nasa may paanan nang kama at sinagot ang tawag.
“Hello?” Ang mahina at kinakabahan kong sagot sa taong tumawag sa akin.
“Bakit di kana bumalik kanina? Nag aalala kami sayo alam mo ba yon?” Bungad sa akin ni Angela sa kabilang linya.
“ahh.. ehhh ano kasi..” Mahina ko paring sagot sa kanya.
“Ano? Bakit ba ang hina nang boses mo? Naku may ginahasa ka nanamang babae noh?” Walang preno pa nitong sabi.
“Wala!” Ang napalakas kong sagot dahil umandar ang pagka-defensive ko. Pati ako ay nagulat sa aking naging reaksyon kaya na pa takip ako sa aking bibig at napalingon. Kita ko na gising na pala si Dorwin at nakangiti sa akin. Agad akong umiwas nang tingin at tumalikod ulit sa kanya.
“Mamaya kana tumawag Angela kagigising ko lang.” Sabi ko dito na nasa boses parin ang kaba.
“Hindi pwe…” Hindi ko na sya pinatapos pa. Agad kong ibinaba ang tawag sabay off nang cellphone ko. Alam ko kasing kukulitin nya ako hanggang sa umamin ako sa hinala nya. Ganun ka kulit ang babaeng yon.
Naibaba ko na ang tawag pero hindi parin ako makalingon kay Dorwin sa sobrang hiya at kaba. Wala akong maisip na idadahilan o sasabihin sa kanya. Nawala ang mga rason na lagi kong ginagamit sa mga babaeng na uuto ko nung una sa tuwing matatapos ko nang makuha ang gusto ko sa kanila. Para akong baguhan sa lagay ko ngayon.
“Di ka ba nilalamig dyan?” Narinig kong sabi nito. Napalingon ako sa kanya at nakita ko syang nakangiting aso sa akin.
“Kung ganyan ba naman ka gwapo at ka matcho ang sasalubong sa akin pagising ko siguradong gaganahan akong mag trabaho.” Wika pa nito.
Nangunot ang noo ko sa sinabi nya. Abat talagang flirty tong isang to ah. Ang nasabi ko sa aking sarili.
“Di ko alam na mahilig ka palang manamantala sa isang lasing .” Ang nanunuya kong sagot sa kanya sa sobrang pagkainis.
“Ikaw pinag samantalahan ko? Hmmmm” Sagot naman nito sa akin sabay lagay nang hintuturo nya sa kanyang sentido na parang nag iisip. “Kung tama ang na aala-la ko ikaw ang unang humalik sa akin kagabi.” Dagdag pang wika nito sabay flash ulit nang nakakagagong ngiti.
Napaisip naman ako sa sinabi nya. Pilit kong binalikan ang mga nang yari kaninang madaling araw. Isa isang bumalik sa akin ang mga nang yari kagabi. Ang pagiinuman namin at ang panaginip ko na nag hahalikan kami ni Ace.
Namula ako bigla.
“Seems like bumalik na ang ala-ala mo ah.” Pang aalaska pa nito sa akin.
“Look, wala akong planong makipag argumento sa iyo. What happened kanina ay isang pagkakamali lang dahil sa kalasingan ko.” May diin kong sabi sa kanya.
“I know. Ace nga ang pangalang tinatawag mo nung nasa rurok ka nang kaligayahan eh. But I cannot deny the fact na nag enjoy ako sa laki nyan.” Sabay turo nito sa kargada ko.
Hindi ako naka sagot. Talagang sobra kung makapag flirt tong isang to.
“At bago ko makalimutan.” Bumangon muna ito sa pagkakahiga at lumapit sa akin. Dahan dahan nyang inilapit sa aking tenga ang kanyang mukha. Napa ilag naman ako bigla sa pag aakalang hahalikan nya ako. Pinigilan ako nito at bumulong. “Your kiss was damn hot.” Sabay tawa nito nang nakakagago.
Agad akong tumayo sa pagkakaupo at pinulot ang brief ko na nasa sahig parin. Mabilisan ko itong isinuot.
“Mas hot ka tingnan pag hubot hubad kalang.” Banat nanaman nito sa akin.
“Nasan ba ako? Gusto ko nang umuwi.” Pag iiba ko nang usapan namin at isa-isang isinuot ang mga natitira kong saplot.
“Nasa bahay ko.” Matipid nitong sagot sa akin kasabay nang paglabas nito sa kwarto nya.
Napanganga ako sa ginawang pag iwan nito sa akin. Parang na insulto ako sa ginawa nyang pag talikod hindi ako sanay na ako ang huling naiiwan sa kwarto pagkatapos kong makuha ang gusto ko sa mga babae. This time parang ako ang naloko at ako ang nagamit.
May inis na sinundan ko sya at naabutan ko syang nag hahanda na nang makakain sa kusina. Lalabas na sana ako nang bahay nito nang bigla itong mag salita.
“Salamat kanina ah at salamat sa souvenir!” Sabay taas nito nang cellphone nya habang busy itong nagiinit nang ulam sa microwave.
Napalingon ako ulit sa kanya at binigyan sya nang nagtatakang tingin. Siguro na ramdaman nyang nakatingin ako sa kanya kaya muli itong nag salita.
“I just can’t get enough of you kaya kinunan kita nang picture kanina habang nakatayo pa ang junior mo.” At tumawa nanaman ito nang nakakaloko.
“Picture?? Gago kaba? Pinag samantalahan mo na nga ako di kapa na kuntento!” Ang galit kong sagot sa kanya.
“Correction, hindi kita pinag samantalahan ikaw ang gumawa nang first move na tukso lang ako.” Wika nito sabay harap sa akin para maipakita nito ang nakakalokong ngisi nya.
Nang gigigil akong lumabas nang bahay nya. Mabuti nalang at nakapag pigil ako dahil kung hindi baka napatay ko pa ang taong yon. Rinig ko ang malakas na pagtawa nito sa loob.
Agad kong kinuha ang cellphone ko sa bulsa at ine-on ito. Dali dali kong tinawagan si Angela.
“hello asan ang motor ko?” Tanong ko sa kanya.
“Nasa loob nang bar. Pinasok ni Carlo sa loob dahil baka nakawin.” Sagot nito sa akin.
“Ah ganon ba sige puntahan ko nalang.”
“San ka ba kasi? At bakit umalis ka na hindi nag papaalam sa amin?”
“Mahabang storya. Sige kunin ko pa ang motor ko.”
“Tawagan mo si Tonet may sasabihin ata sayo.”
“Sige.” Sabay putol nang linya.
Agad akong nag hanap nang masasakyan papunta sa downtown area para kunin ang motor ko. Habang nasa daan muling bumalik sa akin ang mga nangyari sa bahay nang pinsan ni Ace. Napailing nalang ako sa katarantaduhan nang pinsan nyang yon. Kung tutuusin magandang lalaki ang pinsan ni Ace maamo ang mukha at di makakailang malakas ang appeal nito. Mas malakas pa nga ata ang appeal nito sa akin. Wala sa hinagap ko na mapag samantala pala yung Dorwin na yon.
Nang matanggal ko ang kandado nang bar ay agad kong inilabas ang motor ko at winarm up ito. Pumunta muna ako sa Mercury drugs para bumili nang maiinum.
Mga ilang yosi pa ang naubos ko sa bar bago ako nag desisyong umuwi. Mas gusto kong nasa labas lang ako kesa nasa bahay na puro sakit nang ulo at problema lang ang maririnig mo mula sa asawa ng mama ko.
Dumating ako sa bahay na mag aalas singko na nang hapon. Actually umuuwi lang ako para matulog, mag palit nang damit at kumain. Tapos agad akong aalis at tatambay sa kung saan saan makaiwas lang sa argumento.
“San ka natulog kagabi?” Ang bungad na tanong sa akin ni Mama.
“Don na po ako natulog sa bahay nang kabarkada ko.” Pag sisinungaling ko dito.
“Kumain kana. Baka mag singabot nanaman kayo nang Tito Raul mo mag aaway nanaman kayo.” Sabi nito sa akin.
Ito ang dahilan kung bakit may hinanakit ako sa aking ina. Dahil hindi nya ako makayang ipagtangol sa kanyang asawa. Halos pati sya parang gusto na rin akong ipagtabuyan. Kung tutuusin walang karapatan ang asawa nya sa bahay na ito dahil bahay ito ng ama ko. Conjugal property ito at wala sa batas na pweding mag hari harian ang bago nyang asawa. Pero ano ang magagawa ko anak lang ako.
Itinapon ako ni mama sa manila para daw maiwasan ang bangayan namin nang asawa nya pero sigurado ako na ang asawa nya ang may gusto na doon ako mag aral para mawala ako sa paningin nya. Noon, pag umuuwi sya na lasing ako ang pinag didiskitahan nya halos manhid na ang katawan ko sa pambubugbog nito. Pero simula nung mag high school ako hindi na nya magawa sapagkat natuto na din akong ipag tanggol ang sarili ko. Sarili ko nalang ang pwedi kong maasahan dahil ang sarili kong ina hindi ako kayang maipag tangol sa kanya. Wala itong ibang ginawa kong hindi ang magiiyak.
“Anak yung sa insurance company tumawag. Gustong itanong kong kelan mo daw kukunin ang pera since ikaw naman ang beneficiary ng papa mo at of age kana.” Sabi nito sa akin habang kumakain. Hindi ako sumagot nanatili lang akong nakinig sa kanya.
“Sabi nang Tito mo baka pwedi daw gamitin lang muna namin ang pera para pang dagdag sa negosyo nya.” Pag papatuloy nito na ikinainit nang tenga ko.
“Pera yon ni papa ma. Pera ko yon inagaw na nga nya ang karapatan ko sa bahay na ito pati ba naman ang insurance ni papa aagawin pa nya? Paano naman ako?”
“Ibabalik naman daw nang Tito mo pag gagamitin mo na. Wala ka pa naman daw sariling pamilya anak.” Pag pipilit pa nito sa gusto nang magaling nyang asawa.
“May pera ka din namang nakuha sa diba? Bakit hindi pera mo ang gamitin mo? Bakit nyo ba hinahayaan yang asawa nyo na ibaon ako. Tunay nyo din naman akong anak ah.” Reklamo ko sa kanya.
“Anak, ginamit ko na ang pera ko sa pagpapaaral sayo sa manila. Yung natira ay sa mga pangangailangan natin dito sa bahay at baon nang mga kapatid mo.
“Bubukod na ako dito at gagamitin ko ang pera ko para makabili nang bahay. Pasensya na kung hindi ko kayo mapag bibigyan.” Sabay tayo ko para sana maligo na.
“Anak please.” Pag susumamo nito. “Hindi mo naman kailangang bumukod, bahay mo rin naman ito.” Dagdag wika pa nito.
“Hindi? Eh Halos ipagtabuyan mo na nga ako dito para lang di magalit yang asawa mo. Hindi nga ako makauwi sa tamang oras dahil na tatakot ka na magsingabot kami diba? Papauwiin mo lang ako kung tulog na sya o wala na sya dito sa bahay. Alam mo ba kung gaano kasakit sa akin na ang bahay na pinagpaguran ni papa na itayo para sa atin ay iba na ang nag hahari harian?” Panunumbat ko sa kanya. Hindi ito na ito nakapag salita pa.
“Ang sakit ma dahil wala akong ibang matakbuhan sa mga panahon na kailangan ko nang magulang.” Sabay alis at tinungo ang kwarto ko. Gusto ko nang makaalis sa impyernong bahay na yon. Ayaw ko nang mag drama pa naubos na kagabi.
Nang matapos akong maligo at makapag bihis agad kong na alala ang sinabi ni Angela na nagpapatawag pala sa akin si Tonet. Tinawagan ko naman agad ito.
“Hello Red! Buti naman at nagparamdam kana. San ka ba napadpad kanina?” Bungad nito agad sa akin.
“Kung saan saan lang. May sasabihin ka daw?”
“Oo, pupunta kami mamaya ni Carlo sa bar para maibigay sayo ang first income natin kagabi. Meron pa naman tayong enough stock ng drinks kaya wag kanalang muna mag padeliver. Bigay ko rin sayo ang over all list nang mga mga alak na dapat bilhin si Mina ang gumawa nyan para sayo kanina bago kami mag hiwa hiwalay para alam mo kung ano ang mga dapat bilhin sa susunod. Calculate mo na din ang pera kong uusad ba tayo sa presyo nang items natin para may idea kung may pumapasok bang pera sa atin o nag sasayang lang tayo nang oras.” Mahabang sabi nito sa akin.
“Okey ako na bahala dyan. Paalis na ako dito sa bahay don nalang tayo magkita kita sa bar.”
“Ang aga pa mamaya pang 6.30 papasok ang mga tauhan natin. May problema nanaman ba?” Tanong nito sa akin na may himig nang pag aalala.
“Wala naman.” Matipid kong sagot dito.
“Ikaw talaga. Okey ako na bahala sa dinner mo dadalhan kita nang linuto kong ulam im sure magugustohan mo to. Sabay sabay na rin tayong mag dinner sa bar mamaya bago tayo mag open.”
“Okey salamat Tonet. Sige alis na ako dito kita nalang tayo doon.” Sabay pindot ng end call.
Agad akong lumabas nang bahay na hindi manlang nag papaalam kay mama. Ayaw ko mang magtampo pero di ko maiwasan. Kung ibibigay ko sa kanya ang perang makukuha ko paano naman ang pangangailangan ko kung lahat nalang na may roon ako ay kukunin nang magaling nyang asawa. Pinaandar ko ang motor ko na binili sa akin ni mama nung 21st birthday ko. Siguro pampalubang loob nya iyon sa akin dahil binilhan nang magaling nyang asawa ang dalawang kapatid ko nang second hand na kotse dahil sila nalang daw ang walang kotse sa mga ka klase nila.
Dumating ako sa bar nang mag aala sais na. Kita ko ang mga papauwing studyante na nag tatawanan galing sa isang malapit na University. Nang may biglang natumawag sa akin.
Itutuloy:











Saturday, October 1, 2011

After All Chapter 03


Ito na po ang chapter 3 ng After all. Salamat sa mga nag cocoment na sila

Rover, Lilee (Mama bear), Rue (Flame dragon ni Recca), R. J, Khief, Mcfrancis, Pink 5ive (na talagang natuwa ako sa comment nya sa BOL), Jayfinap (Ang idol ko), Mars, Jay!:), Nasty Bi, Russ at sa mga Silent Readers ko sana mag iwan naman kayo ng comment sa susunod.. :)
DISCLAIMER: This story is a work of fiction. Any resemblance to any person, place, or written works are purely coincidental. The author retains all rights to the work, and requests that in any use of this material that my rights are respected. Please do not copy or use this story in any manner without my permission.


Habang pinag masmasdan ko ang papalayong sasakyan ni Rome. Unti-unti namang pumapatak ang mga luha ko. Mga luha nang panghihinayang at kasawian. Alam ko na nung oras na binuhat ko si Ace para isakay sa sasakyan ni Rome ay ang oras ng pagsuko ko sa nararamdaman ko sa kanya. Pero bakit ganito ka bigat ang nararamdaman ko hindi ba dapat masaya ako para sa kanya? Para akong unti unting pinapatay habang papalayo sa aking paningin ang pinaka unang taong pinahalagahan ko.
Nasa ganun akong posisyon nang biglang may tumapik sa aking likod. Napa lingon ako sa gawi nya. Kita ko ang pagkabigla nito nang makita ang mga luhang umaagos pa rin sa aking mga mata.
“Okey ka lang ba?” Ang tanong nito sa akin na may pilit na ngiti sa kanyang labi. Tango lang ang naisagot ko sa kanya dahil natatakot akong mag salita sa pagkat alam kong sa oras na ibuka ko ang aking bibig ay kasabay nito ang paglabas nang lahat ng emosyon na aking pinipigilan.
“Wanna go somewhere so we can talk about it?” Tanong nito sa akin. Wala na akong nagawa kung hindi ang pumayag sa kanya. Ayaw ko nang bumalik sa loob sa pagkat nahihiya akong makita nang mga kabarkada ko ang kalagayan ko. Ayaw kong kaawaan nila ako. Sa paningin nila ako ang taong hindi nag papaapekto sa problema. Ako ang taong lahat ng problema ay ginagawang biro. Pero ngayon hindi ko na alam kong ako paba iyon. Parang biglang bumalik ang sakit nung panahon nung mawala ang pinaka mamahal kong ama. Ang nagiisang taong nagpakita sa akin nang tunay na pagmamahal.
Pumasok muna sya sa loob para magpaalam sa mga kasama nya. Ako naman ay naiwan sa labas habang naglalakbay ang aking isip sa kung saan. Hindi ako makapag isip nang matino dahil sa sobrang sakit nang nararamdaman ko.
“Lets go?” tanong nito sa akin nang makalabas sya. “Doon ang kotse ko.” Sabay turo nito sa isang pulang kotse na nakapark sa kabilang kalsada.
Para akong puppet na sunod sunuran sa kanya. Siguro dahil gusto kong mailabas ang sakit na nararamdaman ko.
Tinahak namin ang isang pamilyar na daan. Hindi ko mapigilang muling maluha sa mga ala-alang pilit na sumisiksik sa isip ko. Mga ala-alang gusto kong kalimutan at matakasan pero sadya atang mapag laro ang tadhana. Dahil sa dinami dami ng pwedi naming puntahan ay sa bar pa kung saan una kong dinamayan si Ace.
Nang ma i-park nito ang kanyang sasakyan muli itong nag salita.
“Someone told me that a man speaks his heart out when he is under the spirit of liquor.” Sabi nito habang tinatanggal ang seat belt nya.
“Kaya mag lalasing tayo ngayon para mailabas mo yan.” Dagdag pa nitong wika. Sabay labas sa kanyang sasakyan. Ako naman ay naiwan sa loob na parang nag alalangan kong tama ba ang ginagawa kung to. Ang sumama sa isang taong hindi ko kilala.
Siguro na pansin nito ang pag aalangan ko kaya naman sya na ang nag bukas ng pintuan para sa akin sabay sabing.
“C’mon im sure makakatulong ito sayo. Don’t worry harmless ako.” Wika nito na may ngiti sa labi.
Sumunod nalang ako sa kanya papasok sa loob. Hindi matao ang bar na iyon kaya naman agad kaming nakahanap ng pwesto na malayo sa mga taong pweding makarinig sa amin. May pagtataka man kung bakit ginagawa nya ito ay pinili ko nalang manahimik. Go with the flow. Yon ang nasabi ko sa aking sarili nang makaupo ako.
“Ano ang gusto mong inumin?” Tanong nito sa akin nang makalapit sa amin ang waiter.
“Chivas.” Matipid kong sagot sa kanya.
“Chivas?? Sigurado ka? Ang sabi ko mag lalasing lang tayo hindi ko sinabing mag pakamatay ka.” Nag aalala nitong sabi sa akin nang marinig ang pinili kung inumin.
“Don’t worry I can pay with my own drinks at hindi mo kargo kung mamatay man ako dito.” Malamig kung tugon sa kanya.
“Wala namang problema kung ako ang magbayad ako naman ang nagyaya diba? Ang sa akin lang masyadong malakas ang chivas tapos nakainum kana.” Sagot nito sa akin.
“Dinala-dala mo ako rito tapos ngayon papakialaman mo ang gusto kong inumin at bakit ka ba apektado?”
Wala na itong nagawa. Tumingin ito sa waiter sabay sabing. “Make it two.”
Habang hinihintay namin ma i-server ang inorder naming inumin pareho lang kaming tahimik. Walang may gustong mag salita. Para naman akong na guilty sa naging attitude ko sa kanya.
Dumating ang inumin namin at agad ko itong tinunga at inubos ang laman nito. Napapikit ako dahil sa init na dulot nito sa lalamunan ko.
“Isa pa.” Sabi ko sa waiter. Na bigla ito nang makitang wala nang laman ang iniinum ko.
“Red right? Why don’t we transfer don sa bar counter nila para malapit tayo sa barista.” Suhestyon nito. Naawa siguro sa waiter.
“Ayaw ko don.” Matipid kong sagot sa kanya. Tumingin naman ito sa waiter at tinanguan nalang.
Mga isang minuto ata ang lumipas nang makabalik ang waiter na may dalang apat na shots ng Chivas.
“Para di na sya pa balik-balik.”
“Diba ikaw yung pinsan ni Ace? Are you flirting with me?” May panunuya kong tanong sa kanya.
“Yes Im Dorwin Nivera and No im not flirting with you.” Sagot nito sa akin.
“So bakit mo ginagawa ito?” Tanong ko sa kanya sabay tunga ulit nang pangalawang shot ng chivas.
“No reason at all. I just thought that you need someone to talk to kaya kita linapitan.”
Bigla akong natahimik sa sinabi nya.
“Kanina ko pa napapansin nung nasa bar palang tayo na may mabigat kang pinag dadaanan at nung makalapit kami ni Ate Claire sa inyo napatunayan kong tama nga ako. Kita sa mga mata mo ang lungkot habang kumakanta ka.”
“Pakialamero.” Ang tanging nasambit ko sabay tunga ulit nang pangatlong shot.
“Hindi naman sa ganun. Ganyan din kasi kalungkot ang mga mata ko 2 months ago.” Sabi nito at tinunga rin ang baso nya. “Wow! Ang lakas talaga nang tama nito!” Wika pa nito habang nakapikit at nangungunot ang mukha sa pait at init na dulot nang alak.
Hindi ako nag bigay nag reaksyon sa sinabi nya sa halip pinag patuloy ko ang pagpapakalunod sa alak. Alam kong nasa byahe na ngayon si Ace at Rome at maya-maya lang mag uusap na sila at mag kakaayus mawawala nanaman ako sa eksena.
Napakuyom ako nang aking kamao sa mga naisip ko. Bakit ganito? Bakit si Ace pa ang taong nagpatibok nang puso ko? Sana sa babae nalang ako nahulog para atleast alam ko kung papaano dideskarte. Nag pupuyos na wika ko sa sarili.
“Ang sakit.” Ang di ko mapigilang masabi dahil parang sasabog na ang puso ko sa bigat nang nararamdaman ko.
Walang salita na lumabas sa bibig ni Dorwin. Nanatili lang itong tahimik habang nakatingin sa akin. Siguro gusto nitong mailabas lahat ng hinanakit ko.
“Sobrang sakit. Kung sana nasabi ko sa kanya ang nararamdaman ko nung maaga palang, sana akin sya ngayon.” Muling dumaloy ang masaganang luha sa aking mga mata.
“Kung hindi sana ako naging duwag noon masaya sana kami ngayon.” Napahagulhol ako sa sobrang pagsisisi.
Kita ko ang awa sa mga mata ni Dorwin para sa akin pero pinili nitong manahimik at makinig.
“Stupid! Stupid!” sabay pukpok ko sa aking ulo. Agad na tumayo si Dorwin at inawat ako.
“Hey tama na. Everything will be alright.” Habang hinahawakan nya ang dalawa kong kamay para mapigilan ako. Wala na akong pakialam sa mga taong nakatingin sa amin tama nga si Dorwin nakatulong nga ang alak para mailabas ko lahat ng sama ng loob ko sa sarili ko. Tama, galit ako sa aking sarili dahil kung sana hindi ako naging duwag masaya sana ako ngayon.
“Relax lang pinag titinginan na tayo nang mga tao.” Sabi pa nito sa akin.
“Wala akong pakialam sa kanila.” At marahas kong hinablot ang kamay ko sa pagkakahawak nya sabay tunga ulit nang shot.
Bumalik sya sa pag kakaupo na napapailing.
“Si Ace ang tinutukoy mo di ba?” Ininum nito ang natitirang laman ng sa baso nya. “Tama ka ang tanga mo.” Dagdag pang wika nito.
Napatingin ako sa kanya na magka-salubong ang kilay.
“Tanga ka dahil di mo pinag laban na raramdaman mo. Tingnan mo sarili mo ngayon nakakaawa ka.” Sabi pa nito na ikinapintig nang tenga ko.
“Wala kang alam kaya wag kang mag marunong.” May diin kong sabi sa kanya.
“Talaga? Ano ba dapat kong malaman aside from the fact na duwag ka?” At tumawa ito nang mahina.
“Hindi mo alam kung ano ang mga sinakrepisyo ko dahil sa pagmamahal ko sa kanya!” May kalakasan ko nang sabi sa kanya.
Pero isang hindi naniniwalang tingin ang ibinalik nya sa akin.
“Kahit anong gawin ko hindi ko pa rin makita ang saya sa kanyang mga mata kaya gumawa ako nang paraan para maibalik ang saya na meron sya noon. Kahit alam kong masasaktan ako ginawa ko pa rin dahil ayaw kong nakikita syang malungkot.” At muli na naman akong napaiyak. Ewan ko ba kung bakit pero sa tuwing bumabalik sa akin ang panghihinayang napapaiyak ako. Siguro ganun talaga ang tao. Napapaiyak nalang tayo dahil alam nating kahit anong gawin natin hindi na natin maibabalik ang panahon –Hopeless.
“Akala ko madali lang. Akala ko kung magagawa ko yon mawawala na itong nararadaman ko. Pero bakit? Bakit ang sakit?” Para ko nang batang tanong sa kanya.
“Dahil totong minahal mo sya.” Mahinahon nitong sabi sa akin. “Bilib ako sayo dahil nagawa mo yon. Pero hindi mo agad-agad na matatangal sa puso mo ang pinsan ko. Let time help you recover.”
Hindi na ako muling nagsalita pa. Unti-unti na kasing umiikot ang paningin ko sa pinaghalong kalasingan at sama nang loob. Naka yuko lang ako sa aking kinauupuan habang patuloy na pumapatak ang masaganang luha ko. Hangang sa maramdaman ko nalang na inaalalayan na ako ni Dorwin na tumayo. Alam ko pa ang nang yayari pero kahit anong pilit kong igalaw ang katawan ko ay hindi ko magawa.
Hindi ko alam kong saan ako dadalhin ni Dorwin. Wala na akong lakas para mag tanong sa kanya dahil sa sobrang hilo at kalasingan. Habang nasa byahe si Ace pa rin ang nasa isip ko. Kung kumusta sya at kung nasaan na kaya sila. Hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa kakaisip sa kanya.
Naramdaman kong may nag pupunas sa katawan ko. Umiikot parin ang paningin ko sa sobrang kalasingan. Pilit kong inaninag ang taong gumagawa non sa akin.
“Ace?” Ang mahina kong sambit sa pangalan nito.
Agad ko syang niyakap ng mahigpit. Hindi naman sya gumalaw o tumutol sa ginawa ko kaya hinawakan ko ang magkabilang pisngi nya at binigyan sya nang isang halik na puno nang pag mamahal. Sa una ay parang nagulat sya sa ginawa ko at hindi lumaban pero nang lumaon gumanti na sya nang halik sa akin.
“Ace mahal na mahal kita.” Wika ko nang mag hiwalay ang aming labi. Wala akong narinig na sagot sa kanya.
Hinalikan ko sya ulit para ipadama sa kanya kong gaano ko sya ka mahal na ginantihan naman nya nang halik na may pagnanasa. Nag lakbay ang kanyang mga kamay sa buong kong katawan. Kakaibang sensasyon naman ang aking nararamdaman mas lalong umiinit ang aking pakiramdamn sa mga haplos ni Ace. Dahan dahan nitong tinangal ang batones ng suot kong pantalon habang hindi parin kami tumitigil sa aming halikan. Ang sarap nang labi ni Ace ang lambot.
“Ace ..” Ang hindi ko natapos na sasabihin dahil sa ibayong sarap na aking naramdaman nung dinilaan nya ang kaliwa kong utong. Napapaungol nalang ako sa ginagawa nya. Palitan ang ginagawa nyang pag lalaro dito. Hindi ko mapigilang mapaliyad nang bumaba pa sya at biglang sinubo ang kanina pang nag hihintay na aking sandata.
Halos mabaliw ako sa ginagawa nito sa akin. Hindi ko akalain na magagawa ito ni Ace hindi naman kasi nya ginawa ito dati. Ibayong saya ang aking naramdaman sa ginagawa nito.
Ilang minuto pa ang nakalipas nang marating ko ang sukdulan. Hinila ko sya pabalik at binigyan nang isang mapagmahal na halik.
“I love you Ace..” At tuluyan na akong nakatulog sa pagod at pagkahilo.
Itutuloy: